علامه طباطبايى- كه رحمت خدا بر او باد- در اين باره مى‌نويسد:
توبه و استغفار در رفع مصائب و گرفتارى‌ها و گشودن درِ نعمت‌هاى آسمانى و زمينى نقش مهمّى دارد. ميان صلاح و فساد جامعه و ميان اوضاع جهان هستى ارتباط تنگاتنگى برقرار است. اگر جوامع بشرى، خود را اصلاح كنند، به زندگى پاكيزه و گوارايى مى‌رسند. «١» از اين آيات برمى‌آيد كه ايمان افراد و جامعه‌ها، سبب نزول و افزايش بركات الهى مى‌گردد و ميان اخلاق پسنديده و پرهيزگارى درونى فرد و جامعه با عمران و آبادانى پيوندى ناگسستنى برقرار است.
همچنين امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد:
الْبِرُّ وحُسْنُ الخُلْقِ يَعْمَرانِ الدّيارِ وَيَزيدانِ فِى الاعْمارِ «٢» احسان و نيكوئى [در حق ديگران‌] و خوش خلقى، شهرها را آباد و عمرها را افزون مى‌كند.
ج- بعد حقوقى و فقهى‌ اسلام به منظور پديد آوردن رفاه مادّى و معنوى، مردم را از راه‌هاى گوناگون به عمران و آبادانى تشويق مى‌كند و براى ايجاد رغبت و دلسوزى به توليد و توسعه، بُعد حقوقى آن را نيز بيان مى‌داد و از احياگران زمين حمايت مى‌كند تا مردم با اميد بيشتر به كار و تلاش و آبادانى بپردازند. اين سياست داخلى، پايه‌هاى سياسى و اجتماعى جامعه اسلامى را استوار مى‌سازد و آن را به سوى استقلال و سيادت و امنيت مى‌كشاند؛ چنان كه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و سلم مى‌فرمايد:
الْارْضُ ارْضُ اللَّهِ وَالْعِبادُ عبادُ اللَّهِ، مَنْ احْيا مَواتاً فَهِىَ لَهُ «٣» زمين، زمين خداست، و بندگان، بندگان او. هر كس زمين باير را آباد كند، از آنِ خودِ او است.
نيز مى‌فرمايد:
مَنْ غَرَسَ شَجَراً اوْحَفِرَ وادياً بَدَءاً لَمْ يَسْبِقْهُ الَيْهِ احَدٌ، اوْ احْيا ارْضاً مَيْتَةً فَهِىَ لَهُ قَضاءاً