است كه بايد از سوى طرفين پذيرفته شود و به عمل درآيد:
اول: عقد ذمّه بايد توسط رهبر مسلمانان يا نايب و جانشينش انجام گيرد و جز اينان كسى نمى‌تواند آن را امضا كند.
دوم: كفّار موظّفند قوانين كشور اسلامى را بپذيرند.
سوم: كفّار مى‌بايد ماليات ويژه‌اى را به نام جزيه بپردازند.
چهارم: كفّار نمى‌توانند در شهرهاى مكّه، مدينه، فدك، تُبَّعْ، يمامه و خيبر سكونت كنند. اهل ذمّه تنها مى‌توانند سه روز در حجاز بمانند، ولى در اين ايّام نيز مجاز نيستند به مسجدالحرام و ديگر مساجد شهرهاى حجاز درآيند.
پنجم: پرهيز از اهانت و سب و بدگويى مقدسات مذهبى- همانند خدا، پيامبر صلى الله عليه و آله، امامان عليهم السلام، فرشتگان، قرآن و ديگر مقدّسات و احكام نظرى و عملى اسلام- بر كفّار لازم است.
ششم: تمايز شكلى: اهل ذمّه بايد مركب و لباسشان از مسلمانان متمايز باشد تا در مواقع احتمالى توطئه بازشناخته شوند.
هفتم: خانه‌هاى كفّار ذمّى نبايد بلندتر از خانه‌هاى همجوار مسلمان‌نشين باشد و بر آن‌ها اشراف داشته باشد. «١» اصل اعتزال (بى طرفى)
از ديگر اصول سياسى اسلام، كه در روابط خارجى مطرح است، اصل «اعتزال» است. اعتزال عبارت از كناره‌گيرى و انزواطلبى است، ولى نه به معناى انزواطلبى اخلاقى و دورى از مجادلات و گفت‌وگوهاى غير منطقى و مناقشات بى ثمر عقيدتى، همچون حضرت ابراهيم عليه السلام، حضرت موسى عليه السلام و اصحاب كهف «٢» كه هر يك به‌