آشنايى با نظام سياسى اسلام - نظر پور، مهدی؛ وفا، جعفر - الصفحة ٩٨

در نتيجه، هيچ مرجعى نمى‌تواند قانونى وضع كند كه رئيس جمهور به صورت غير مستقيم و با واسطه انتخاب گردد. اگر چنين شود، انتخابات خود به خود باطل است. اين موضوع در اصل ١١٤ قانون اساسى به طور صريح آمده است. «١» ٣- اصل برگزارى انتخابات پيش از اتمام دوره رياست جمهورى: در قانون اساسى در اين باره آمده است:
انتخابات رئيس جمهور جديد بايد حدّاقّل يك ماه پيش از پايان دوره رياست جمهورى قبلى انجام شده باشد و در فاصله انتخاب رئيس جم آشنايى با نظام سياسى اسلام ١٠٧ ج - وظايف و اختيارات هيأت وزيران ص : ١٠٦ هور جديد و پايان دوره رياست جمهورى سابق، رئيس جمهورى پيشين وظايف رئيس جمهورى را انجام مى‌دهد. «٢» با توجه به اين اصل، جايگاه رياست جمهورى هيچ گاه نبايد خالى باشد و رئيس جمهور جديد يك ماه پيش از پايان مدّت رياست جمهورى قبلى مى‌بايد انتخاب شده باشد و به محض پايان دوره قبلى، حكم او تنفيذ مى‌گردد و به طور رسمى مشغول كار شود.
٤- اصل تعدد نامزدهاى رياست جمهورى: معناى انتخاب اين است كه يك نفر از ميان چند نفر توسط مردم انتخاب شود و اگر شمار داوطلبان انتخاب رياست جمهورى يك نفر باشد، ديگر كاربرد واژه انتخاب درست نيست. قانونگذار براى اين كه به مردم توان انتخاب بدهد، متذكر شده است كه چند نفر بايد خود را نامزد انتخابات رياست جمهورى كنند. بنابراين، هر گاه فقط يك نفر داوطلب احراز اين مقام گردد، شوراى نگهبان نمى‌تواند با انجام انتخابات موافقت كند و بر چنين انتخاباتى نظارت نمايد؛ زيرا در اين صورت، انتخابات نمى‌تواند صحيح و سالم باشد و مردم نيز توان انتخاب نخواهند داشت. اصول ١١٦، ١١٧ و ١٢٠ قانون اساسى مبيّن اين حقيقتند.
٥- اصل انتخاب رئيس جمهور با اكثريت مطلق آرا: هر چند قانون اساسى چگونگى برگزارى انتخابات را به قانون عادى واگذارده است، امّا مواردى را خود مشخص ساخته است كه از جمله آن‌ها انتخاب رئيس جمهور با اكثريت مطلق آرا؛ يعنى مجموع نصف به علاوه يك رأى تعداد شركت كنندگان در انتخابات. ولى هر گاه در مرحله اوّل هيچ يك از