تقسيم كرد كه در زير بدانها اشاره خواهد شد:
١- وظايف و اختيارات رهبر نسبت به كل نظام:
اصل ١١٠ قانون اساسى چهار وظيفه مهم در رابطه با كلّ نظام اسلامى را بر عهده رهبر گذاشته است كه عبارتند از:
تعيين سياست‌هاى كلّى نظام جمهورى اسلامى ايران پس از مشورت با مجمع تشخيص مصلحت نظام.
نظارت برحسن اجراى سياست‌هاى كلّى نظام.
حل اختلاف و تنظيم روابط قواى سه گانه.
حل معضلات نظام، كه از طريق عادى قابل حل نيست، از طريق مجمع تشخيص مصلحت نظام. «١» ٢- وظايف و اختيارات رهبر نسبت به قواى سه گانه‌ الف- قوّه مجريه: گفتنى است كه قواى نظامى و انتظامى در بيشتر كشورهاى دنيا بخشى از قوّه مجريه‌اند و اگر چه طبق اصل ١١٣ قانون اساسى، پس از مقام رهبرى، رئيس جمهور بالاترين مقام رسمى كشور است و رياست قّوه مجريه نيز بر عهده اوست، امّا در همين اصل ياد آورى شده است كه رئيس جمهور در بخشى از قّوه مجريه، كه مستقيماً توسط رهبرى اداره و هدايت مى‌شود، وظيفه و اختيارى ندارد. از جمله اين موارد نيروهاى نظامى و انتظامى مى‌باشند.
پس، بر اساس اصل ١١٠ قانون اساسى اختيارات رهبرى در قّوه مجريه عبارتند از:
- فرماندهى كلّ نيروهاى مسلح.
- اعلان جنگ و صلح و بسيج نيروها.
- نصب و عزل و قبول استعفاى فرمانده كلّ ارتش «٢» و رئيس ستاد مشترك.