اوّل- به كار بردن هر نوع حيله و فريب در مورد پناهندگان ممنوع است.
دوم- جنايتكاران، حقّ تأمين ندارند.
سوم- قرارداد تأمين، قابل نقض نيست، جز در موارد خاص و استثنايى.
افراد مختلف مى‌توانند در چارچوب شرايط مذكور به كشورهاى اسلامى پناهنده شوند.
هدف از پناهندگى: استيمان، يعنى پناهندگى خواستن از كشور اسلامى، به منظور تأمين مقاصد و اهدافى صورت مى‌گيرد، همانند مصونيّت از تعرّضات جنگ، عبور از سرزمين اسلامى به كشور ديگر، اقامت در سرزمين اسلامى، مذاكرات سياسى و تجارى و مهم‌تر از همه ممكن است به منظور تحقيقات مذهبى و پژوهشى درباره آيين اسلام باشد. «١» قرآن كريم با توجّه به ارزش و آثار اجتماعى و تربيتى پناهندگى به منظور پژوهش، به تبيين آن پرداخته است:
وَإِنْ أَحَدٌ مِنْ الْمُشْرِكِينَ اسْتَجَارَكَ فَأَجِرْهُ حَتَّى يَسْمَعَ كَلَامَ اللَّهِ ثُمَّ أَبْلِغْهُ مَأْمَنَهُ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لَايَعْلَمُونَ (توبه/ ٦)
اگر يكى از مُشركان به تو پناه آورد، پناهش ده تا كلام خدا را بشنود. سپس او را به محلّ امنش برسان؛ زيرا اينان گروهى نادانند.
مگر هدف از تعليم و تبليغ، جنگ و تهديد و وعده و وعيد، نجات مردم از تاريكى جهل و شرك و راهنمايى‌شان به نور معرفت و هدايت نيست؟! پس اكنون كه فردى مُشرك و بت‌پرست با اشتياق به تحقيق درباره اسلام آمده است، بايد به مال و جان وى پناه داد احساس و انديشه‌اش را ارج نهاد و وسايل تحقيق در اختيارش گذارد، باشد كه گمشده‌اش را دريابد و به آيين اسلام درآيد. «٢» چند نكته‌ اوّل- مدّت تأمين: مدت پناهندگى در جمله «حتّى يسمع كلام اللَّه» مشخّص شده است؛ يعنى مشركان تا وقتى در پناه اسلامند كه راه رشد و هدايت را از تاريكى و ضلالت باز شناسند و حقيقت برايشان آشكار گردد و اين زمان نسبت به افراد و شرايط و مكان‌ها متفاوت است. «٣»