از مسلمانان براى ورود به كشور اسلامى «١» و آن بر دو نوع است:
اوّل- امان رسمى، كه با پيشنهاد قبلى «مُستَأمِن» (كسى كه پناهندگى مى‌خواهد) و توافق مسلمانان صورت مى‌پذيرد.
دوم- امان اضطرارى يا تعهّد ابتدائى؛ يعنى كسى كه در مرز كشور اسلامى، در حال ورود و بدون توافق قبلى پناهنده مى‌شود. «٢» بنابراين، بيگانگانى كه فاقد هرگونه قرارداد ذمّه و امان هستند، حقّ ورود به دارالاسلام «٣» و اقامت در آن را ندارند و در صورت ورود از هيچ مصونيّتى برخوردار نيستند، بلكه سزاوار مجازات نيز هستند.
ارزش و شرايط تأمين: از آداب و رسوم جاهليّت عرب اين بود كه اگر كسى دست به جُرم و جنايتى مى‌زد، براى رهايى از مجازات به قبيله‌اى پناهنده مى‌شد و افراد قبيله، طبق سنّت آن روز، خود را موظّف مى‌دانستند كه از او حمايت كنند. اسلام، اصل اين سنّت اجتماعى را پذيرفت، ولى ماهيّتش را دگرگون ساخت و آن را بر اساس نظام جديد و اصول انسانى بنيان نهاد. پناهندگى دوران جاهليّت با پناهندگى كه اسلام آن را به رسميّت شناخت، متفاوت است و همچنين پناهندگى سياسى، كه در جهان امروز معمول است، با اصل تأمين كه در قرآن پيش‌بينى شده است، فاصله زيادى دارد.
متأسفانه در روزگار حاضر، پناهندگى سياسى به پناهندگى جنايى تبديل شده است و جنايتكاران پس از ارتكاب جرائم سنگين به كشورى پناه مى‌برند؛ يعنى همان رسمى كه در جاهليّت رواج داشت، در حالى كه پناهندگى در فرهنگ اسلامى، رفتار بشردوستانه‌اى است كه بر پايه اصل تفاهُم و قرارداد صلح‌آميز پى‌ريزى شده و داراى شرايط و ضوابط محدود و معيّنى است كه مهم‌ترين آن‌ها عبارتند از: