آشنايى با نظام سياسى اسلام - نظر پور، مهدی؛ وفا، جعفر - الصفحة ٦٧

اوّل- وحدت و انسجام: كشش‌هاى عقيدتى و فكرى با جذبه‌هاى شخصى پديد مى‌آيند. اگر ريشه و اساس جدبه‌ها و محبّت‌ها يكى باشد، به يقين افكار و تمايلات- افراد نيز يكى خواهند بود. ولى اگر هر كس به چيزى يا كسى عشق ورزد، عقيده‌ها مختلف مى‌گردند و هر كس به سويى روى مى‌نهد و زنجير پيوند گسسته مى‌شود. هيچ يگانگى و وحدتى صورت نمى‌پذيرد جُز در سايه دوستى و محبّت و هيچ تفرقه و اختلافى پديد نمى‌آيد. حضرت آيت‌اللَّه العظمى خامنه‌اى در اين باره مى‌نويسد:
تولّى و تبرّى، مسلمانان را به هم مرتبط مى‌كند به گونه‌اى كه هيچ عاملى نتواند آنان را از يكديگر جدا كند و يك انضباط حزبى برقرار مى‌كند؛ زيرا جمعيّتى كه در اقليّت هستند، ممكن است فكرشان تحت‌الشّعاع فكر اكثريّت قرار گيرد و شخصيتشان در لابه‌لاى شخصيّت‌هاى بقيّه مردم نابود گردد. اسلام آن‌ها را براى مبارزه با هضم طبيعى به هم پيوند زده و از ساير جبهه‌ها جدا كرده است؛ همچون عدّه كوهنوردى كه بايد از يك راه صعب‌العبور كوهستانى عبور و از پيچ و خم گردنه بگذرند تا به قُلّه كوه برسند، اين‌ها به همديگر مى‌چسبند و كمرهايشان را مى‌بندند كه اگر يكى از آن‌ها افتاد بقيّه او را نگه دارند. اين حالت نمايش‌گر حالت به‌هم پيوستگى و جوشيدگى شديد مسلمانان است كه از آن در قرآن و حديث به تولّى‌ تعبير مى‌شود. «١» دوم- حفظ استقلال: پديد آوردن سيادت و حفظ استقلال، ديگر فلسفه «تولّى‌» است. قرآن كريم پيروانش را از گرايش به كفّار و همفكرى با آنان باز مى‌دارد و هرگز اجازه نمى‌دهد از آنان مشاور و همراز برگزينند و رابطه دوستانه داشته باشند:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ‌آمَنُوا لَاتَتَّخِذُوا بِطَانَةً مِنْ دُونِكُمْ لَايَأْلُونَكُمْ خَبَالًا وَدُّوا مَا عَنِتُّمْ قَدْ بَدَتِ الْبَغْضَاءُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ وَمَا تُخْفِي صُدُورُهُمْ أَكْبَرُ قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآيَاتِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ (آل‌عمران/ ١١٨)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، محرم اسرارى از غير خود، برنگزينيد. آنان از هر گونه شرّ و فساد درباره شما كوتاهى نمى‌كنند. آن‌ها دوست دارند شما در رنج و زحمت باشيد. [نشانه‌هاى دشمنى از دهان و كلامشان‌] آشكار شده و آنچه در دل‌هايشان پنهان مى‌دارند،