٢- تأليف قلوب‌ دومين اصل در سياست خارجى اسلام، تأليف قلوب است؛ يعنى حمايت مالى كفّار و مسلمانان سُست ايمان براى مايل ساختن آنان به سوى اسلام و دفاع از آن:
إِنَّمَا الصَّدَقَاتُ لِلْفُقَرَاءِ وَالْمَسَاكِينِ وَالْعَامِلِينَ عَلَيْهَا وَالْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ (توبه/ ٦٠)
بى‌گمان زكات‌ها مخصوص فقرا و مساكين و كاركنانى است كه براى [جمع‌آورى‌] آن زحمت مى‌كشند، و كسانى كه براى جلب محبّتشان اقدام مى‌شود.
تأليف قلوب در گسترش فرهنگ اسلامى، تشويق مردم به پذيرش اسلام و تحكيم مبانى عقيدتى و اخلاقى مسلمانان سست‌ايمان، سهمى مهم بر عهده دارد. با اين سياست مى‌توان نهضت‌هاى آزادى‌بخش جهان را حمايت كرد و برخى از حركت‌هاى دشمنان را خنثى ساخت. اين اصل، در حقيقت، پشتوانه و بازوى توانمند حكومت اسلامى است كه ولىّ فقيه زمان، به صلاحديد خود مى‌تواند در مواقع لازم از آن سود جويد و از اين گذر حضور آيين اسلام را در صحنه‌هاى سياسى و اجتماعى جهان به نمايش بگذارد.
در فقه سياسى اسلام براى اجراى درست اين سياست، اعتبار مالى نيز پيش‌بينى شده و بخشى از زكات بدين امر اختصاص يافته است. افزون بر اين، حمايت مالى مشروط به فقر و نياز مالى نيست، بلكه در صورت بى‌نياز بودن افرادِ تحت‌الحمايه نيز مى‌توان آنان را زير پوشش قرار داد. «١» فراگير بودن اصل تأليف‌ حمايت‌هاى اقتصادى، كه به منظور پيوند دل‌ها به اسلام يا تأليف قلوب مقرر شده‌اند، تنها در انحصار مسلمانان نيستند، بلكه شامل كافران و مشركان نيز مى‌گردند؛ «٢» زيرا بدين وسيله مى‌توان از آنان در دفاع از اسلام و مسلمانان و افزايش شوكت و عظمت اسلام بهره جُست و با بذل و بخشش آنان را به گونه‌اى در راه هدف‌هاى اسلامى به كار گرفت. دليل روا بودن چنين سياستى عبارت است از: