شارع و قانون‌گذار و انسان عاقل و دين‌دار ناخوشايند است. مراد از وجوب «امر و نهى» تنها امر و نهى زبانى نيست، بلكه امر به معروف و نهى از منكر فراسوى لفظ و زبان است و با استفاده از اهرم‌هاى مختلف و نيز با تخلّق عملى به معروف و دورى از منكرات و نيز با تنفّر قلبى از آن، تحقق مى‌يابد. استاد مطهّرى در اين باره مى‌گويد:
گرچه در امر به معروف و نهى از منكر، تعبير امر و نهى هست، ولى با توجّه به قرائنى كه از خود قرآن كريم مى‌توان استنباط كرد و به نصّ احاديث قطعى اسلامى و به دليل اين‌كه از مسلّمات فقه اسلامى ماست و تاريخ اسلامى ما بدان گواهى مى‌دهد، مقصود از آن تنها امر و نهى لفظى نيست، بلكه مقصود استفاده كردن از هر وسيله مشروع براى پيشبرد هدف‌هاى اسلامى است. پس اگر بخواهيم روح امر به معروف و نهى از منكر را با ترجمه و تعبير فارسى خودمان بيان كنيم. بايد بگوييم: لزوم استفاده از هر وسيله مشروع براى پيشبرد اهداف اسلامى. «١» اهميّت امر به معروف و نهى از منكر امر به معروف و نهى از منكر در معارف دينى جايگاهى ارزشمند دارد و از اصول بسيار مهم احياى جوامع و از ارزنده‌ترين واجبات اسلامى است. «٢» آثار و خيرات و بركاتى كه در اين دو فريضه نهفته‌اند، ارزش آن‌ها را به طور ملموس و روشن نشان مى‌دهند؛ زيرا امر به معروف و نهى از منكر يكى از راه‌هاى ارتباطى جامعه با حاكمان است و مردم از اين راه مى‌توانند بر زمامداران خود نظارت كنند و نيز حاكمان شايسته از اين گذر مى‌توانند عملكرد خود را ارزشيابى نمايند و از راستى و ناراستى خويش آگاه گردند. افزون بر اين، با مراجعه به قرآن و سنت اهل بيت عليهم السلام كمترين ترديدى در ضرورى بودن اين دستور حيات‌بخش، نمى‌ماند؛ دستورى كه مدار اصلىِ هدف و انگيزه بعثت انبيا را تشكيل مى‌دهد و چنان مهم است كه «بدون اعتقاد و اجراى آن، با هر شكلى كه ممكن است، اصل خود دين در معرض فنا و زوال قرار مى‌گيرد.» «٣»