انسان‌ها كه به طور مستقيم به خود نسبت مى‌دهد- بلكه آن را به بندگانش تفويض كرده و از آنان خواسته است كه براى رفع نيازهاى خود، زمين را آباد كنند. «١» افزون بر اين، استعداد، امكانات و شايستگى فكرى بدانان عطا كرده است تا هر كس در حدّ توان، بخشى از آن را احيا كند:
وَلَقَدْ مَكَّنَّاكُمْ فِي الْأَرْضِ وَجَعَلْنَا لَكُمْ فِيهَا مَعَايِشَ قَلِيلًا مَا تَشْكُرُونَ (اعراف/ ١٠)
و بى‌گمان شما را در زمين قدرت عمل داديم و براى شما در آن وسايل زندگى قرار داديم، [امّا] چه اندك سپاسگزارى مى‌كنيد.
خداوند، هم نعمت سكونت در زمين را به افراد بشر داده و هم آنان را بر زمين مسلّط كرده است. وانگهى تمام وسايل كار و تلاش و توليد و توسعه را در اختيار مردم قرار داده است و توان فكرى و جسمى به ايشان بخشيده و موانع طبيعى را بر طرف ساخته است.
تا به آسانى بتوانند به آباد ساختن زمين بپردازند. «٢» قرآن كريم افزون بر بُعد مادّى و اقتصادى عمران و آبادانى، به ديگر ابعاد حياتى آن اشاره مى‌كند و به ذكر برخى ديگر از پيامدهاى سودمندش مى‌پردازد. مهمترين اين پيامدها عبارتند از:
الف- امنيّت اجتماعى‌ امنيّت، همزاد آبادانى است و هر دو بال توانمند حكومتند. هيچ حركت اصلاحى در بُعد سياست، فرهنگ و تربيت، بى‌توسعه عمران و امنيّت جامعه، به سامان نمى‌رسد. از اين رو، در روايات اسلامى، تأمين امنيّت از نعمت‌هاى ارزشمند دان آشنايى با نظام سياسى اسلام ٥٢ ٣ - احياى شعائر و سنن الهى ص : ٥١ سته شده است؛ چنان كه امام صادق عليه السلام از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم نقل مى‌فرمايد:
نِعْمَتانِ مَجْهولَتانِ، الصَّحَّةُ وَالامانُ «٣» دو نعمت همواره ناشناخته‌اند: سلامتى و امنيّت.