فصل دوم: اصول سياسى نظام اسلام‌ در اين فصل به اصول كلّى سياست و حكومت اسلامى مى‌پردازيم و آن را در دو محور مستقل داخلى و خارجى توضيح مى‌دهيم:
اصول حاكم بر سياست داخلى‌ ١- عمران و آبادانى‌ شايد در نگاه نخستين گمان بريم كه عمران و آبادانى، تنها يك مقوله اقتصادى است و ارتباطى با سياست اسلامى ندارد، ولى دقّت در اهداف بلند آيين اسلام، نشان مى‌دهد كه معيّت و هماهنگى ويژه‌اى ميان دو نهاد سياست و اقتصاد برقرار است و اقتصاد اسلامى از سياست اسلامى جدايى‌ناپذير است. اصولًا برنامه‌هاى اسلامى همچون حلقه‌هاى زنجير و به هم پيوسته، مكمّل يكديگرند و توجّه به عمران و آبادانى از تدبيرهاى مقدماتى صعود بر قلّه‌هاى تعليم و تربيت و توسعه بنيادين سياست داخلى اسلام است. قرآن كريم عمران و آبادانى را با عبادت قرين ساخته و بلكه آن را از عوامل مقدّماتى و علل مُعِدّه عبادت شمرده است؛ چنان كه به نقل از زبان حضرت صالح عليه السلام مى‌فرمايد:
يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُمْ مِنْ إِلَهٍ غَيْرُهُ هُوَ أَنشَأَكُمْ مِنْ الْأَرْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ (هود/ ٦١)
اى قوم من! خدا را پرستش كنيد، شما را جُز او معبودى نيست. او است كه شما را از زمين آفريد و آبادى آن را به شما واگذاشت.
در اين آيه، خداوند، آباد ساختن زمين را به خود نسبت نمى‌دهد- بر خلاف آفرينش‌