بر منابع ذيل تدوين مى‌يابند:
- قرآن كريم؛ - سنّت معصومين عليهم السلام؛ - عقل و عرف؛ - اجماع علما.
اين منابع را در مواردى و به مناسبت‌هايى، ادلّه فقه و منابع حقوق اسلامى مى‌گويند و اينك توضيح هر يك، به اختصار مى‌آيد:
١- قرآن كريم‌ قرآن، نخستين مرجع قانون‌گذارى، بهترين بُرهان و گوياترين راهنما است و هدف از نزول آن نيز همين است؛ يعنى چگونه زيستن را به پيروانش مى‌آموزد و سير زندگى آن‌ها را روشن مى‌كند:
يَا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءَكُمْ بُرْهَانٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَأَنزَلْنَا إِلَيْكُمْ نُوراً مُبِيناً نساء/ ١٧٤ اى مردم، دليل روشنى از سوى پروردگارتان براى شما آمد؛ نور آشكارى به سوى شما نازل كرديم.
قوانين برگرفته از قرآن، روشن‌ترين راه و داراى والاترين رُتبه و سعادتند. وجود معارف و علوم آسمانى و حقوق و قوانين شخصى و اجتماعى بسيار ارزشمند و كارساز در قرآن كريم موجب شده است كه آن را «ثقل اكبر» نيز بنامند. «١» قرآن كريم كتابى است جهانى و معارفش ويژه زمان و مكان و طايفه و امّت خاصّى نيست، بلكه همه مردمان در همه دوران مخاطب آن هستند:
وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا كَافَّةً لِلنَّاسِ بَشِيراً وَنَذِيراً (سباء/ ٢٨)
و ما تورا جز براى همه مردمان نفرستاديم تا [آن‌ها را به پاداش‌هاى الهى بشارت دهى‌] و [از عذاب او] بترسانى.
قرآن كريم با مردم سخن مى‌گويد و در دلالت بر مفاهيم مورد نظر خود، صريح، روشن، مستقل و دور از ابهام و اجمال است. عدول از آن، عدول از اسلام و روى برتافتن از آن، به استقبال ظلمت و دوزخ رفتن است؛ چنان كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم مى‌فرمايد: