٤١١ و گفت: غايت بنده با خدا سه درجه است: يكى آنست كه بر ديدار بايستد و گويد «أللّه»، و ديگر آنست كه بى‌خويشتن گويد «أللّه»، سيم آنكه ازو با او گويد «أللّه».

٤١٢ و گفت: خداى را با بنده با چهار چيز مخاطبه است: به تن و به دل و به مال و به زبان. اگر تن خدمت را دردهى‌[١] و زفان ذكر را، راه رفته نشود تا دل با او درندهى‌[٢] و سخاوت نكنى، كه من اين چهار چيز دارم‌[٣] و چهار چيز ازو بخواستم: هيبت و محبت و زندگانى با او و راه در يگانگى. پس گفتم «به بهشت اميد مده و به دوزخ بيم مكن كه از اين هر دو سراى مرا توى».

٤١٣ و گفت: مردمان سه گروهند: يكى ناآزرده با تو آزار دارد، و يكى بيازارى بيازارد، و يكى كه بيازارى نيازارد.

٤١٤ و گفت: اين غفلت در حقّ خلق رحمتست‌[٤] كه اگر چند ذرّه‌اى آگاه شوند بسوزند.

٤١٥ و گفت: خداى، تعالى، خون همه پيغامبران بريخت و باك نداشت.

خدا اين شمشير به همه پيغامبران درافشاند و اين تازيانه به همه دوستان زد و خويشتن را به هيچ كس فرا نداد. عيّارست، برو تو نيز عيّار باش، دست به دون او فرا مده.

٤١٦ و گفت: خداى، تعالى، هر كس را به چيزى از خويشتن باز كرده است و خويشتن را به هيچ كس فرا ندهد. اى جوانمردان، برويد و با خدا مرد باشيد كه شما را به چيزى از خويشتن باز نكند.

٤١٧ و گفت: اى بسا كسان كه بر پشت زمين مى‌روند، ايشان مردگان‌اند؛

[١]- در نسخه ديگر« هادهى» و« هاندهى» داشته است كه اصيلتر به نظر مى‌رسد.

[٢]- در نسخه ديگر« هادهى» و« هاندهى» داشته است كه اصيلتر به نظر مى‌رسد.

[٣]- ظ: دادم.

[٤]- يعنى غفلت داشتن خلق از حقّ، رحمتى است در حقّ ايشان.