به هرچه خواستم كه اين در گشاده كنم نشد. ذكرى پديد آمد خوش، آن ذكر خوش در حلق گرفتم، آن در بگشادند. و هر كرا آن در بروى نگشادند نگذارند[١] كه در آنجا شود. اى بسا چيزها كه در ان توان ديد.

٦٢٠ ابو يزيد وقتى مى‌گفت «مرا قيامت اسپرى‌[٢] گردان ميان حكم تو و خلق تو، حساب ايشان با من كن، كه ايشان ضعيف‌اند، طاقت ندارند.»

٦٢١ بو يزيد مى‌گفت: اى مرد، دستت گيرند و بررسند، گويند «مردى، نيكوئى در ميوفت، چنانكه كفتار در سوراخ باشد گويند «در آنجا نيست» كفتار با خود گويد «شايد كه مرا نمى‌بينند و نمى‌دانند كه من در اينجاام».

پس آنگاه آگاه شود كه ريسمان در گردنش كرده باشند و از سوراخ بيرون كشند.»

٦٢٢ احمد خادم گفت: در بزرگى طعنى كرد مردى. من آمدم و گفت آن بزرگ را «خدايش سنگ گرداند». آن بزرگ گفت «چه خواهى مؤمن را سنگ؟ اگر با من نگفته بوديئى كى به وى خيرى‌[٣] رسيدى. امّا چون با من گفتى واجب ديدم بر خود دعاى وى تا به قيامت».

٦٢٣ حاتم اصمّ گفت: وقتى حاجتى به خداى داشتم‌[٤] برداشت، چون نگاه كردم دل با زبان راست نبود. گفتند «چون در موقف بايستى درهاى آسمان به رحمت خداى بگشايد، هر حاجتى كه بخواهى روا شود.» آن سال به حج رفتم و در موقف بايستادم، چون حاجت برخواستم داشت دل با زبان راست‌

[١]- برتلس« بگشادند بگذارند» خوانده است.

[٢]- برتلس« اسيرى» خوانده.

[٣]- ممكنست« چيزى» خواند.

[٤]- شايد: خواستم.