٥٠٥ در دفتر چهارم مثنوى حكايت «مژده دادن ابو يزيد از زادن ابو الحسن خرّقانى قدّس اللّه روحهما پيش از سالها و نشان صورت او و سيرت او يك به يك و نوشتن تاريخ‌نويسان آن را جهت رصد» به تفصيل هرچه تمامتر آمده است (ابيات ١٨٠٢ تا ١٨٥٠). بنده آن داستان را با حذف بعضى ابيات ذيلا نقل مى‌كنم:

آن شنيدى داستان با يزيد		كه ز حال بو الحسن پيشين چه ديد

روزى آن سلطان تقوى مى‌گذشت‌		با مريدان جانب صحرا و دشت‌

بوى خوش آمد مر او را ناگهان‌		در سواد رى ز سوى خارقان‌

هم بدان جا ناله مشتاق كرد		بوى را از باد استنشاق كرد

بوى خوش را عاشقانه مى‌كشيد		جان او از باد باده مى‌چشيد

چون در او آثار مستى شد پديد		يك مريد او را از آن دم بررسيد

پس بپرسيدش كه «اين احوال خوش‌		كه برونست از حجاب پنج و شش‌

گاه سرخ و گاه زرد و گه سپيد		مى‌شود رويت چه حالست و نويد؟

قطره‌اى بر ريز بر ما زان سبو		شمّه‌اى زان گلستان با ما بگو

لطف كن، اى رازدان رازگو		آنچه بازت صيد كردش بازگو»

گفت «بوى بو العجب آمد به من‌		همچنانكه مر نبى را از يمن ...

گفت «زين سو بوى يارى مى‌رسد		كاندرين ده شهريارى مى‌رسد

بعد چندين سال مى‌زايد شهى‌		مى‌زند بر آسمانها خرگهى‌

رويش از گلزار حقّ گلگون بود		از من او اندر مقام افزون بود»

«چيست نامش؟» گفت «نامش بلحسن»		حليه‌اش واگفت ز ابرو و ذقن‌

قدّ او و رنگ او و شكل او		يك به يك واگفت از گيسو و رو

حليه‌هاى روح او را هم نمود		از صفات و از طريقه و جا و بود

برنبشتند آن زمان تاريخ را		از كباب آراستند آن سيخ را

چون رسيد آن وقت و آن تاريخ راست‌		زاده شد آن شاه و نرد ملك باخت‌