در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٨٥ - ادله عقلى بر محال بودن ديدن خداوند
بنابراين، آنچه درآخرت رخ مىدهد و با ويژگيهايى كه اشاعره براى آن قايلند، مطابقت دارد؛ ديدن قلبى است.
اشاعره معتقدند ديدن خداوند مختص مؤمنان است و در زمانى معيّن رخ مىدهد و گواراترين لذّت را براى مؤمن به ارمغان مىآورد و با حسّ ديگرى غير از حسّ بينايى و بدون كيفيّت و جهت، پديد مىآيد. اين ويژگيها مختص ديدن قلبى است نه ديدن با چشم، پس اشاعره با چه توجيهى قايل به ديدن با چشم هستند؟
گذشت كه ديدن قلبى، با عقل و نقل سازگار است، در حالى كه ديدن با چشم از يك سو محال است و نتايج عقلى باطلى را در پى دارد و از سوى ديگر، ادلّه نقلى نيز آن را تأييد نمىكنند تا بتوان آن را به عنوان يك قول پذيرفت. اگر هم در كتاب و سنّت مطلبى در تأييد آن يافت مىشد، نمىتوانستيم اين قول را بپذيريم و تأويل كردن آن به ديدن قلبى، بهتر از اين بود كه با مشكل محال بودن و نيز نتايج عقلى باطل رو به رو شويم و با آن دسته از آيات قرآن كه صريحاً بيانگر نفى ديدن است، مخالفت كنيم، چه رسد به اين كه قرآن كريم نيز اين مطلب را تأييد نمىكند و بلكه آن را نفى مىكند كه به آن، خواهيم پرداخت.