محال است و امر محال نيز ذاتاً غير ممكن است، بنابراين، معنا ندارد كه درباره چنين امرى بگوييم در آينده تحقّق خواهد يافت؛ زيرا از چنين قولى، سفسطه و لغويّت لازم مى‌آيد. خود قرآن كريم نيز به منتفى بودن احتمال اوّل و محال بودن آن در آخرت- مانند دنيا- اشاره كرده است:

... وَلَا يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ حَتَّى يَلِجَ الْجَمَلُ فِي سَمِّ الْخِيَاطِ ....[١]

«و در بهشت درنمى آيند مگر آن كه شتر در سوراخ سوزن داخل شود».

محال همواره محال است و معنا ندارد آن را به شرايط خاصّى مقيّد كنيم؛ زيرا علّت محال بودن، امرى زمانى، يا نقصى در قدرت فاعل نيست بلكه امكان ناپذيرى ذاتى شى‌ء است.

با توضيحات بالا فرق بين اين احتمالات روشن مى‌شود:

احتمال اوّل، محال است و مسأله مورد بحث نيز به آن برمى گردد.

احتمال دوّم، ذاتاً ممكن است، امّا به اختلال و بى نظمى در هستى مى‌انجامد و براى اثبات، نيازمند شاهد و دليل است، در حالى كه نمى‌توان براى آن دليلى ارائه كرد.

[١] - اعراف( ٧): ٤٠.