«عقل ما نمى‌تواند اشاره حسّى با انگشت به سوى خدا و اعتقاد به اين كه خدا در آسمان و بر عرش استيلا دارد را از يك سو و منزّه بودن او را از هر گونه جسميّت و شباهت داشتن به پديده ها را از سوى ديگر، يك جا و با هم درك كند. (گذشته از آن) تأويل در اين مسأله؛ يعنى مجاز، يا كنايه دانستن كلام، بدون شك آن را به ذهن وفهم بشر نزديك مى‌سازد (و از سويى) نمى‌توان مردم را به آنچه توانش را ندارند، تكليف كرد. اگر عقل ابن تيميّه توانسته است اشاره حسّى و عدم حلول در مكان و تنزيه مطلق را يك جا جمع كند، امّا عقل مردم گستردگى افق عقل او را ندارد، البتّه اگر سخن او درست باشد».[١]

وى همچنين مى‌گويد:

«آنان هرچند براى نفى تشبيه تلاش كنند امّا باز گريبانگيرشان است. ابن تيميّه يك قرن پس از آن گفته است: اين يك اشتراك در اسم است (اشتراك لفظى) نه اشتراك حقيقى (معنوى). آنان اگر

[١] - حياته عصره، ابن تيميّه: ٢٧٠.