٢- ديدن با چشم از جمله امورى است كه اگر امكان پذير باشد، واجب و ضرورى خواهد بود؛ بدين معنا كه اگر ديدن چيزى براى چشم ممكن و شرايط آن فراهم و مانعى هم وجود نداشته باشد، ضرورتاً چشم آن را مى‌بيند. چشم نمى‌تواند چيزى را كه در برابر آن قراردارد و مانعى هم ميان آنها نيست، نبيند؛ بنابراين، اگر خداوند متعال و ساير موجودات ماورايى، از امورى بودند كه ديدن آنها ممكن بود، هر آينه ديدن آنها واجب و ضرورى بود و نه بيننده و نه شى‌ء مرئى، نمى‌توانستند از آن خوددارى كنند.

٣- چيزى كه قابل ديدن باشد، همگان مى‌توانند آن را ببينند و دليلى ندارد كه ديدن آن را مختص يك گروه بدانيم، پس با وجود فراهم بودن شرايط ديدن با چشم براى هر دو طرف به طور يكسان، نمى‌توان گفت فلان درخت را زيد مى‌بيند، امّا عمرو نمى‌بيند.

٤- چيزى كه قابل ديدن باشد، در هر زمانى ديده مى‌شود و دليلى ندارد كه آن را به يك زمان خاص اختصاص دهيم، پس نمى‌توان گفت: فلان درخت امروز ديده نمى‌شود و فردا ديده خواهد شد، البتّه اگر شرايط ديدن در هر دو زمان به طور يكسان باشد.