نمى شود و اگر هوا قطع شود، ديدن صورت نمى‌گيرد (و اگر صورت گيرد) شبيه شدن بيننده به آن مرئى است؛ زيرا اگر بيننده و مرئى، در سببى كه موجب ديدن بين آنها مى شود، با يكديگر مساوى و همسطح باشند، شبيه شدن (آنها به يكديگر) پيش مى‌آيد كه همان تشبيه است؛ زيرا اسباب و مسبّبات بايد به يكديگر متّصل و مربوط باشد.

ابى بصير مى‌گويد: به امام صادق (ع) گفتم: آيا مؤمنان در روز قيامت، خداوند عزّوجلّ را مى‌بينند؟ فرمود: آرى، قبل از قيامت نيز او را ديده‌اند. گفتم كى؟ فرمود: هنگامى كه به آنان گفت: أَلَسْتَ بِرَبِّكُمْ قَالُواْ بَلَى‌؛[١] آيا پرودگار شما نيستم، گفتند: چرا، سپس امام لحظه‌اى سكوت كرد و فرمود: مؤمنان قبل از روز قيامت در دنيا نيز خدا را مى بينند، آيا الآن خدا را نمى بينى؟ ابوبصير گفت: فدايت شوم! آيا اين سخن را از شما نقل كنم؟ فرمودند: نه؛ زيرا اگر اين حديث را نقل كنى و شخصى كه معناى اين سخن را نمى‌داند، آن را انكار كند و معتقد شود كه اين امر تشبيه است، كافر شده است. ديدن با قلب، مثل ديدن با چشم نيست. خداوند از آنچه مشبّهه و كافران مى‌گويند برتر است.

[١] - اعراف( ٧): ١٧٢.