اگر هم اشاعره بر تلازم بين نگاه كردن و ديدن، پافشارى كنند، اين ادّعاى آنان دلالت قطعى بر ديدن با چشم ندارد؛ زيرا احتمال دارد مراد از ديدن در روز قيامت، ديدن قلبى باشد كه از ويژگيهاى مؤمنان، هم در دنيا و هم در آخرت است. ممكن است در روز قيامت، ديدن قلبى خداوند براى آنان شفاف‌تر و روشن‌تر باشد كه از بزرگترين نعمتهايى است كه از آن بهره مند خواهند شد.

مرحوم مهدى نراقى (متوفّاى ١٢٠٩ ه-. ق.) طى بخشى زيبا در كتاب جامع السعادت، اين مطلب را به خوبى ترسيم و تبيين كرده‌است، بخشهايى از آن- كه مناسب با بحث ماست را در اين جا مى‌آوريم.

وى مى‌گويد:

«اهل سنّت گفته‌اند: ديدن در آخرت- با وجود منزّه بودن آن از هر گونه تخيّل، تصوّر و اندازه‌گيرى با شكل و صورت و نيز محدوديّت به جهت و مكان- به وسيله چشم است نه به قلب، امّا از نظر ما اين سخن باطل است؛ زيرا ديدن با چشم در مورد خداوند محال است؛ چه در دنيا چه در آخرت.

همان گونه كه ديدن خداوند سبحان در دنيا با چشم امكان‌پذير نيست، در آخرت نيز چنين امرى امكان ندارد، همان گونه كه در آخرت، اهل بصيرت مى‌توانند خدا را با عقل و فهم خود ببينند، در دنيا نيز ديدن خداوند به اين معنا امكان‌پذير است.