اگر بگويند: اگر خداوند ديده شود، بايد مكان‌مند (متحيّز) يا داراى رنگ باشد و يا در جهت قرار داشته باشد، درحالى كه همه اين امور از خدا به دور است، گفته مى‌شود: همه اين الفاظ، كلّى و مجمل هستند و هيچ قانون شرعى معنا و مفهوم آنها را نفى نكرده تا شرعاً ممنوع و مردود باشند بلكه كسانى كه آنها را قبول ندارند، با عقل آنها را نفى مى‌كنند، پس بايد مقصود آنان سؤال شود؛ زيرا بحث در مفاهيم عقلى است، نه صرف الفاظ؛ بنابراين، به آنان گفته مى‌شود: منظورتان از اين كه شى‌ء مرئى بايد متحيّز باشد چيست؟ كلمه متحيّز در زبان عربى- كه قرآن به آن نازل شده است- يعنى ما يحوزه غيره‌[١] در قرآن كريم نيز آمده است: أَوْ مُتَحَيِّزاً إِلى فِئَة، كسى كه (هدفش) پيوستن به جمعى (ديگر از همرزمانش) باشد.[٢]

تحيّز در اين آيه يعنى اين كه موجودى كه موجودات ديگرى او را احاطه كرده‌اند، به موجودات ديگرى كه آنها نيز او را احاطه مى‌كنند، ملحق شود و بپيوندد و از آن جهت متحيّز ناميده‌اند كه از اين گروه به آن گروه ملحق مى‌شود.

[١] - چيزى كه انسان آن را به دست آورده ومالك شده است( م).

[٢] - انفال( ٨): ٦.