«خطابى مى‌گويد: يمين‌[٢] در اين حديث، به معناى نيكو پذيرفتن است؛ زيرا معمول اين است كه افراد پايبند به آداب، دست راست را از تماس با اشياء پست حفظ مى‌كنند و هنگام استفاده از اشيائى كه داراى ارزش و امتياز هستند، دست راست را به كار مى‌برند. در صفاتى كه براى دست خداوند آورده مى‌شود، صفت شمال (چپ) مطرح نمى‌شود؛ زيرا شمال در مورد ناقص و ضعيف به كار مى‌رود و نقل شده كه: هر دو دست خداوند، يمين است. دست از نظر ما يك عضو نيست بلكه يك صفت توقيفى است كه از متون دينى به دست آمده و ما نيز آن را همان گونه كه به ما رسيده به كار مى‌بريم و به چگونگى و كيفيّت آن نمى‌پردازيم و مذهب اهل سنّت نيز همين است».[٣]

[١] - فتح البارى: ١٣/ ٤١٦.

[٢] - دست راست.

[٣] - فتح البارى: ١٣/ ٤١٧.