مى‌گوييم: نفيى كه از لا بر مى‌آيد را تأكيد مى‌كند. لا، آينده را نفى مى‌كند؛ مثلًا مى‌گوييم: لا افعل غداً؛ فردا (اين كار را) انجام نمى‌دهم. اگر بخواهيم بر نفى آن تأكيد كنيم، مى‌گوييم: لن افعل غداً؛ هرگز آن را فردا انجام نمى‌دهم. و بدين معناست كه انجام آن كار، با شأن و موقعيّت من ناسازگار است و همان گونه كه در آيه آمده است:

... لَن يَخْلُقُوا ذُبَابًا وَلَوِ اجْتَمَعُوا لَهُ ....[١]

هرگز (حتّى) مگسى نمى‌آفرينند، هر چند براى (آفريدن) آن، اجتماع كنند.

بنابراين، آيه‌ لَاتُدْرِكُهُ الْأَبْصَارُ نفى ديدن در آينده است و لَن تَرَانِي‌ تأكيد كننده نفى و بيانگر آن است كه ديدن، با صفات خداوند، ناسازگار است.

اگر بگويند: استدراك در وَلكِنِ انْظُرْ إِلَى الْجَبَلِ‌ چگونه به ما قبل آن مربوط مى‌شود؟

[١] - حجّ( ٢٢): ٧٣.