حاجات، و آثار شگفت‌آور آن، موجب شده است كه اين زيارت در ميان علما و بزرگان دين و مردم مؤمن عظمت خاصى داشته باشد، و اين خود دليل محكمى بر حقانيت و صحت آن است.

براى بيان آثار پر عظمت اين زيارت شريفه، مى‌توان به حكايتى كه آقاى حاج سيد احمد زنجانى رحمه الله در كتاب الكلام يجر الكلام از مرحوم آيت اللَّه آقاى حاج شيخ عبدالكريم حائرى يزدى رحمه الله نقل نموده است اشاره كرد كه فرمود: من و آقاى آقا ميرزا على آقا رحمه الله- آقا زاده ميرزاى شيرازى رحمه الله- و آقا سيد محمود سنگلجى رحمه الله در سامرا شبى روى بام در خدمت مرحوم آقاى ميرزا محمد تقى شيرازى رحمه الله درس مى‌خوانديم.

در اثناى درس، استاد بزرگ ما، مرحوم آقاى سيد محمد فشاركى رحمه الله‌[١]

[١]- آيت اللَّه سيد محمد بن قاسم فشاركى رحمه الله اصفهانى؛ در سال ١٢٥٣ قمرى( ١٢١٤ شمسى) در منطقه فشارك( اصفهان) به دنيا آمد، در سن ١١ سالگى به عراق رفت، و كفالت او را برادر بزرگش ابراهيم ملقب به« كبير» بر عهده گرفت. و برخى دروس را نزد برادر و ما بقى را نزد علماى ديگر مانند آيت اللَّه فاضل اردكانى رحمه الله و حاجى آقا حسن بن سيد مجاهد رحمه الله گذراند. در سال ١٢٨٦ قمرى، به نجف رفت و در محضر آيت اللَّه حاج ميرزا محمد حسن شيرازى رحمه الله تلمذ كرد و در سال ١٢٩١ به همراه آيت اللَّه شيرازى رحمه الله به سامرا رفت. پس از وفات آيت اللَّه شيرازى رحمه الله مجدداً در سال ١٣١٢ هجرى قمرى به نجف بازگشت. آن طور كه آقا بزرگ تهرانى در كتاب خود مى‌فرمايد: در مسجد هندى در نجف، كرسى تدريس داشت، كه حدود ٣٠٠ شاگرد در درس او حاضر مى‌شدند. شيخ عباس قمى رحمه الله در« فوايد الرضويه» مى‌فرمايد: زمانى كه آيت اللَّه شيرازى رحمه الله در شعبان ١٣١٢ وفات كرد بزرگان به او رجوع كردند؛ زيرا اعتقاد داشتند كه او اعلم پس از ميرزاست، و از او خواستند كه تصدى امور شرع و مرجعيت را بر عهده بگيرد، اما ايشان فرمود: من خود مى‌دانم كه شايسته اين كار نيستم؛ زيرا رياست امور شرعى نياز به امور ديگرى غير از علم دارد، و من در اين امور وسواس خاصى-