سيد عبدالكريم بن احمد بن طاووس رحمه الله‌[١] در كتاب فرحة الغرى، روايت صفوان را ذكر مى‌كند: كه روايت شده از صفوان جمال كه گفت: با حضرت امام جعفر صادق عليه السلام از مدينه مشرفه بيرون رفتم و اراده كوفه‌

[١]- غياث الدين، ابو المظفر، عبدالكريم بن احمد( ٦٩٣- ٦٤٨ ق)، فقيه، اديب و نسب شناس. وى در كربلا، زاده شد و در حلّه، رشد و كمال يافت و در بغداد، درس خواند. ادبيات را نزد حسين بدر اديب، از عالمان عامه آموخت( نامه دانشوران، ج ١، ص ١٨٣) استادان او در سطوح عالى عبارت بودند از: پدر، عمويش، رضى الدين على بن موسى، خواجه نصير الدين طوسى و محقق حلى( جعفر بن حسن، ٦٠٢- ٦٧٦ ق). وى از آنان اجازه روايت يافت. شاگردان بسيارى نيز در حوزه درس او شركت مى‌كردند كه برخى از آنان به مراتب بلند علمى و فقهى دست يافتند، از آن ميان مى‌توان از ابوالبركات شيخ عبدالرحمن بن احمد حربى حنبلى و عبد الصمد بن احمد بن ابى الجيش، دو تن از عالمان اهل سنت، نام برد كه از او به كسب اجازه روايت نيز نايل آمدند. گفته‌اند كه او در ١١ سالگى حافظ قرآن بود. وى در ادب دستى توانا داشت و به استوارى شعر مى‌سرود و به شيوايى مى‌نوشت. چنان‌كه از كتاب« فرحة الغرى» او بر مى‌آيد، در ٦٨٠ ق به قصد زيارت على بن موسى الرضا عليه السلام به خراسان سفر كرده است. او در روزگار خود مقام نقابت علويان را نيز يافت. از سيد عبدالكريم آثارى بر جاى مانده است كه مشهورترين آنها« فرحة الغرى بصرحة الغريه» است كه در تعيين محل دفن امام امير المؤمنين، على بن ابى‌طالب عليه السلام است و در ١٣١١ ق در تهران و ١٣٦٨ ق در نجف چاپ شده است. نسخه هايى خطى از آن در كتابخانه مركزى دانشگاه تهران و آستان قدس موجود است. وى حاشيه‌اى نيز بر دعاى سمات نوشته كه نسخه خطى آن در كتابخانه مركزى دانشگاه تهران موجود است. سيد عبدالكريم در كاظمين درگذشت، اما محل دفن او معلوم نيست. فرزند او، رضى الدين ابوالقاسم على( د ٧٤١ ق) نيز از محدثان به شمار آمده است. وى از پدر خود و از خواجه نصير الدين طوسى روايت كرده است. شهيد اول( محمد بن مكى، ٧٣٤- ٧٨٦ ق) با يك واسطه از او روايت كرده است.