زيارت عاشورا فراتر از شبهه - تبريزي، ميرزا جواد - الصفحة ٨١ - چرا زيارت عاشورا در مجامع حديثى شيعى ذكر نشده است

از زمان غضب خلافت و تخلف از فرامين رسول خدا صلى الله عليه و آله و هجوم به خانه حضرت فاطمه زهرا عليها السلام و خانه نشين كردن امام شيعيان على بن ابى طالب عليه السلام و تبعيد ياران راستين اسلام، فشار بر شيعيان و مخلصين درگاه اهل بيت عليهم السلام به واسطه مخالفين روز به روز بيشتر شد و عرصه را بر شيعيان تنگ‌تر كردند، در شام كه دورترين نقطه خلافت اسلامى بود، بنى‌اميه- لعنة اللَّه عليهم- ريشه دواند و قدرت گرفت و جانشين رسول خدا صلى الله عليه و آله را بر روى منابر مورد لعن قرار داده و با به شهادت رساندن دخت رسول خدا صلى الله عليه و آله فاطمه زهرا عليها السلام و على بن ابى طالب عليه السلام وصى بر حق رسول اكرم صلى الله عليه و آله، هر آنچه كه توانستند بر سر اسلام آوردند. به طورى كه دو ريحانه رسول خدا صلى الله عليه و آله، امام حسن و امام حسين عليهما السلام را با بدترين آزارها به شهادت رساندند.

امام باقر عليه السلام فرمود:

ذلت و خوارى شيعه و بلاى مهم و كشتار، پس از شهادت امام حسن عليه السلام و در زمان معاويه بود. در هر شهرى شيعيان ما را مى‌كشتند و دست و پاى افراد را، حتى به گمان شيعه بودن آنان، قطع مى‌كردند.

هركسى به ما اظهار محبت مى‌نمود، به زندان مى‌رفت. اموالش را غارت، و خانه‌اش را خراب مى‌كردند و اين بلا و مصيبت ادامه داشت، تا آن كه زمان ابن زياد و قاتل امام حسين عليه السلام فرا رسيد»[١].

پس از بنى اميه، بنى عباس- لعنة اللَّه عليهم- با شعار دروغين، با

[١]- ابن ابى الحديد، شرح نهج البلاغه، ج ٣، ص ١٥.