زيارت عاشورا فراتر از شبهه - تبريزي، ميرزا جواد - الصفحة ٩٠ - اعتبار زيارت عاشورا

تو را به كاروان مى‌رسانم، رفت و بر الاغى سوار شد، بيل خود را به دوش گرفت، و فرمود: پشت سر من بر الاغ سوار شو! سوار شدم، عنانِ اسب خود را كشيدم، تمكين نكرد و حركت ننمود. فرمود: جلوى اسب را به من بده! دادم، بيل را به دوش چپ و عنان اسب را به دست راست گرفت و به راه افتاد و اسب در نهايت تمكين، متابعت كرد. پس دست خود را بر زانوى من گذاشت و فرمود: شما چرا نماز شب نمى‌خوانيد؟ و سه مرتبه فرمود: نافله، نافله، نافله.

باز فرمود: چرا عاشورا نمى‌خوانيد؟ عاشورا، عاشورا، عاشورا.

بعد فرمود: چرا جامعه نمى‌خوانيد؟ سه مرتبه فرمود: جامعه، جامعه، جامعه.

در همان حال به من فرمود: اينها رفقاى تو هستند كه لب نهر آب فرود آمده و براى نماز صبح مشغول وضو گرفتن هستند!!

من از الاغ پياده شدم كه سوار اسب خود شوم نتوانستم، او پياده شد و بيل را در برف فرو برد، مرا سوار كرد و به سوى رفقا برگردانيد.

در آن هنگام به فكر فرو رفته و از خود سؤال كردم كه اين شخص چه كسى بود كه به زبان فارسى حرف مى‌زد، در صورتى كه زبانى جز تركى، و مذهبى غالباً جز عيسوى در آن حدود يافت نمى‌شد، چگونه مرا با اين سرعت به رفقايم رسانيد؟ پس پشت سر خود نگاه كردم، احدى را نديده، و اثرى از او نيافتم و آن‌گاه به رفقاى خود ملحق شدم.[١]

[١]- نجم الثاقب، ص ٦٠١- ٦٠٢، مفاتيح الجنان، شيخ عباس قمى رحمه الله، بعد از زيارت جامعه كبيره حكايت سيد رشتى.