روش جديد اخلاق اسلامى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٨٧ - چهارم - زهد

مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‌ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما كانُوا يَعْمَلُونَ‌[١] هركس عمل نيكى بجا آورد و مؤمن باشد او را زنده بداريم به زندگانى طيبه و جزاى بهتر از عمل شان به آنان بدهيم.

عبداللّه بن يعفور به امام صادق (ع) عرض مى‌كند: ما دنيا را دوست داريم (مراد از دنيا ثروت است) فرمود: به آن چه كار مى‌كنى؟ عرض كرد زن مى‌گيرم، حج بجا مى‌آورم و بر نان خوران خود انفاق مى‌كنم و به برادرانم كمك مى‌رسانم و صدقه مى‌دهم، فرمود: اين از دنيا نيست، از آخرت است.[٢]

مطلب دوم- مقدار استفاده و انتفاع ما از اشياى طبيعى و مصنوعى بر سه نوع است:

١- به مقدار ضرورت و حفظ زندگى و يا به مقدار واجب شرعى.

٢- به مقدار حاجت بحسب مزاج و عادات و شئونات عرفى.

٣- به مقدار امكان و هوس.

شكى نيست كه نوع اول لازم است، و الا منجر به هلاكت و يك نوع خودكشى مى‌شود و نيز شكى نيست كه نوع سوم چه از راه حلال باشد و چه از راه حرام مذموم است و مشمول اطلاقات‌

[١] - سوره نحل آيه ٩٧

[٢] - متن روايت در ص ٦٢ وص ١٠٦ ج ٧ بحار الانوار است و سند آن در محل ديگر است كه فعلا به نظرم نمى‌آيد ولى سند مذكور صحيح است.