روش جديد اخلاق اسلامى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٢٦ - سيزدهم - عجب و خود پسندى

فراگرفته است.[١]

بلى پشيمانى، توبه است و انكسار در مقابل حق تعالى كه از عجب بهتر است و گرنه مطلق شادى از عمل صالح مذموم نيست و حتى از لازمه ايمان است.

بهر حال تا اينجا چهار مرتبه عجب و خود پسندى را فهميديم.

١- كار بدش را خوب پندارد، كه بدترين مراتب عجب است در قرآن مى‌خوانيم: آيا شما را از زيان‌بارترين مردم از نظر عمل خبر بدهيم؟ كسانى اند كه كارشان بى نتيجه بوده و پنداشته‌اند كه كار خوبى كرده اند.

٢- بخاطر ايمان و عمل صالح بر خدا منت نهد كه علامت حماقت آدمى مى‌باشد و در قرآن نيز از آن فى الجمله نهى شده است.

٣- خود را از تقصير و كوتاهى در انجام مراسم عبوديت بدور بداند. در صورتى كه لازمست آدمى هميشه خود را مقصر بداند، «فَلا تُزَكُّوا أَنْفُسَكُمْ» خود را تزكيه نكنيد.

٤- نازيدن بعمل صالح ولى سرور قلبى بر آن عيبى ندارد وحتى از لازمه ايمانست و زمينه ساز تكرار عمل و شكر گزارى از خالق خود و بر توفيق بر خير.

[١] - ص ٤٢٨ همان مصدر و قريب منه صحيح آخر عنه( ع) و لاحظ ص ٢٢٨ ج ٧١ بحار انوار ايضا.