روش جديد اخلاق اسلامى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢١٥ - چند روايت معتبر السند

قدرت است كه بحد طغيان نرسد كه غالباً آدمى را فاسد گرداند إِنَّ الْإِنْسانَ لَيَطْغى‌ أَنْ رَآهُ اسْتَغْنى‌.

امام باقر (ع) در صحيح ابى عبيده مى‌فرمايد: تنها مؤمن كسى است كه وقتى راضى باشد رضايتش او را در گناه و باطل داخل نگرداند. و اگر خشم گرفت خشمش او را از گفتن حق بيرون نبرد و قدرتش او را به تجاوز نكشاند.[١]

خواجه نصير الدين طوسى (ره) گفته است: صبر بازداشت نفس از بى تابى در برخورد با مكروه است صبر باطن را از اضطراب و زبان را از شكايت و اعضاء را از حركات غير معمولى باز مى‌دارد.

بعضى‌ها بى تابى را در بلند كردن صدا بگريه و به سر و صورت زدن و پاره كردن پيراهن و دلتنگى و ملامت زياد دانسته اند، ولى اصل گريه كردن را منافى با صبر نميدانند.

چند روايت معتبر السند[٢]

١- امام صادق (ع): صبر براى ايمان به منزله سر براى بدن است وقتى سر برود بدن مى‌رود. همچنان اگر صبر برود ايمان هم مى‌رود اين معنى مكررا وارد شده است و نمايانگر اهميت صبر در اسلام است.

[١] - و قريب منه صحيح صفوان ص ٣٣٠ ج ٣ اصول كافى.

[٢] - كافى در اين باب ٢٥ روايت دارد ص ١٤٢ ج ٣ بحار الانوار، ٦٥ روايت در باب صبر و يسر بعد العسر ذكر كرده است. ص ٥٦ ج ٧١