روش جديد اخلاق اسلامى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٦٤ - نهم - دورى از حسد

نادانان، وَ إِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً در سوره سجده آمده است: حسنه و سيئه (خوبى و بدى) برابر و مساوى نيست بدى را به آنچه كه نيكوتر است دفع كن تا دشمنت ناگهان دوست خالص شود ولى اين كار را جز اهل صبر و صاحب بهره بزرگ نمى‌تواند پذيرا شود.

نهم- دورى از حسد

حسد آرزوى زوال نعمتهاى خداوند از ديگرانست ولى اگر نعمتها به صلاح طرف نباشد، آنرا غيرت گويند نه حسد و اگر مثل آنرا براى خود آرزو كند و زوال آنرا از طرف نخواهد به آن رقابت (منافسه و غبطه) گفته مى‌شود. و در يك روايت غير معتبر در اصول كافى وارد شده است: «مؤمن رقابت ميكند و حسد نمى‌برد و منافق حسد مى‌برد و رقابت ندارد.» بهر حال ضد حسد را نصيحت نام مانده‌اند و آنرا به اراده بقاى نعمت براى ديگران تفسير كرده اند.

حسد يكى از بدترين صفات اخلاقى مى‌باشد كه ضرر آن وجدانى است و حسود هميشه در زندان غم و اندوه بسر مى‌برد و راحتى ندارد، از حضرت امير (ع) درباره حسود و حسد كلماتى نقل شده كه ضعف سند مانع از تصديق بصحت آن‌ها نيست و بايد از آنها استفاده برد[١] آدم حسود در آتش حسدش مى‌سوزد و اگر بتواند مصدر جنايات هولناك مى‌شود.

١- مِنْ شَرِّ حاسِدٍ إِذا حَسَدَ بگو پناه مى‌برم به پروردگار فلق‌

[١] - به ص ٢٥٦ ج ٧ بحار الانوار مراجعه شود.