روش جديد اخلاق اسلامى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٨١ - دوم - خوشبينى به زندگانى

دوم- خوشبينى به زندگانى‌

مسلمان بلحاظ اسلام و ايمان خود انسان با هدف و با رسالت است و كسى كه بى هدف باشد مؤمن نيست و اين موضوع در اين جا قابل بحث نيست، آنچه كه در اين جا لازم به تذكر مى‌باشد اينست كه مؤمن نبايد به زندگانى بدبين باشد و از اصلاح خود و ديگران و خدمت بحق و حقيقت مأيوس باشد كه در نتيجه آدم كسل و بيكاره و باطل بار مى‌آيد درست است كه آدم نبايد بسيار خوش باور باشد ولى بدبينى بدتر از خوش باوريست. نااميدى خطرناكتر از آرزوهاى دور و دراز. ما بايد باور داشته باشيم كه بوسيله زبان، قلم و قدم مى‌توانيم مطابق فهم و علم خود در حدود شرايط موجوده بديگران خدمت كنيم. و تحصيل علم و كمال و لو براى خودش مفيد است و مى‌تواند كه بجائى برسد و جا رسيدگان كامل حالات استثنائى و كرامات فوق العاده‌اى نداشته اند. وَ أَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسانِ إِلَّا ما سَعى‌ وَ الَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا وَ إِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ‌.

مأيوس شدن و بدبين بودن چرخهاى اراده و تصميم آدمى را فلج مى‌سازد و او را از غايات و مقاصد دينى و دنيوى خودش بدور نگه ميدارد. اعتماد بنفس، خوشبينى آدم را به جهان و جريانات آن تا حدودى تضمين مى‌كند خصوصاً كه مؤمنين به حكمت خداوند ايمان دارند. و همه جهان و حوادث آنرا به آخرين درجه كمال و