روش جديد اخلاق اسلامى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٨٥ - الف - با مسلمانان و مؤمنان

اقبل اللّه عزوجل عليهما بوجهه و تساقطت عنهما الذنوب كما يتساقط الورق من الشجر»

دو مؤمن وقتى با هم مصافحه مى‌كنند خداوند عزوجل به آنان روى آورد و گناهان آنان بريزد مانند ريختن برگها از درخت.

٢٣- دست بگردن و معانقه مؤمنين بسيار نيكوست در اين جا روايت عجيبى وارد شده است چون سند آن معتبر است نقل آن مناسب است. امام صادق (ع) ميفرمايد: چون دو مؤمن يكديگر را آغوش كشند رحمت خدا آنها را فراگيرد. و چون بيكديگر بچسبند و از آن جز رضاى خدا نخواهند و غرض دنيوى نداشته باشند به آنها گفته مى‌شود آمرزيده شديد، عمل را از سر گيريد و چون با يكديگر وارد گفتگو شوند فرشتگان با هم مى‌گويند: از آنها دور شويد كه رازى دارند، و خدا بر آنها پرده انداخته است.

راوى كه اسحاق است، عرض مى‌كند: قربانت گردم بنابر اين، گفتار آنها نوشته نشود، در صورتى كه خداى عزوجل مى‌فرمايد: ما يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ كلمه‌اى نگويد جز آنكه رقيب و عتيد نزد وى حاضر باشند، امام صادق (ع) آه عميقى كشيد و سپس گريست تا اشكش ريشش را تر كرد و فرمود: همانا خداى تبارك و تعالى براى احترام آن دو مؤمن بفرشتگان دستور داده كه چون به ملاقات يكديگر روند از آنها دور شوند، اگر چه ملائكه الفاظ آنها را ننويسند و سخنانشان را ندانند ولى خداى دانا راز و