روش جديد اخلاق اسلامى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٧٦ - نهم - اخلاق دينى

داشته است و اين كتاب جاى تحقيق آن نيست.[١]

بهرحال نويسندگان اخلاق اسلامى بايد از ذكر آراء و خيالات خود و ديگران و از ذكر قصص جعلى و بى پايه صوفيان و مطالب غير واضح عرفان و هر جمله معقول و غير معقول بنام فرموده پيغمبر و فرموده امام خود دارى كنند و نبايد آن را به مردم مسلمان بعنوان اخلاق اسلامى ارائه نمايند كه در حقيقت يك نوع از خيانت و اضلال است، و تنها به آنچه كه از ظواهر قرآن مجيد و روايات معتبر الاسناد بدست مى‌آيد اكتفا كنند و به عبارت ديگر تا به تفسير و رجال و حديث وارد نباشند نبايد در اخلاق و هيچ علمى از علوم اسلامى چيزى بنويسند.

اين بود روش اخلاقى كه در نه نوع بيان گرديد، هر چند بعضى از آنها به روش ضد اخلاقى يا غير اخلاقى نزديكتر است تا به روش اخلاقى.

بعضى از نويسندگان منابع پاره اى از روشهاى اخلاقى را چنين بيان داشته اند:

١- منبع اخلاق راسيسم، نژاد.

٢- منبع اخلاق سوسياليزم، طبقه.

٣-

[١] - درين جا بحثى بين همه دانشمندان اسلامى بنام تسامح در ادله سنن و يا باضافه مناقب و فضايل وجود دارد كه بايد در پناه روايات معتبر مشهور بروايات من بلغ نقد و بررسى شود و نظريات دانشمندان شيعه و سنى مورد ارزيابى و تحقيق قرار گيرد. ولى اين كتاب كه درباره اخلاق اسلامى بحث مى‌كند محل مناسبى براى امثال اين مباحث علمى نمى‌باشد و بايد به اصول فقه و علم فقه و علم رجال و حديث مراجعه نمود.