روش جديد اخلاق اسلامى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٨٨ - چهارم - زهد

آيات و روايات ذامه مى‌باشد.[١]

بحث در نوع دوم است كه با فرض حلال بودن شرعى آن آيا از حيات طيبه است يا از حياة الدنيا كه پست و مذموم است، آيا توجه و تلاش براى آن زشت است يا نه؟

نگارنده نظرى بطور قطعى ندارد ولى بعيد نيست كه آنرا بنوع اول ملحق كنيم و بيرون از مذمت آيات و روايات، هر چند كه صرف زايد بر ضرورت در امور اخروى بهتر است و دليل عمده اين نظريه زندگانى اكثر ائمه عليهم السلام است كه مسلما از نوع اول نبوده است‌[٢].

بهر حال اگر نوع سوم به تأكيد و اصرار اسلام از زندگانى مسلمانها حذف مى‌شد و زهد اسلامى مورد عمل قرار مى‌گرفت فوايد زير را براى فرد و جامعه به ارمغان مى‌آورد:

الف: آرامش خاطر افراد و عدم خستگى مفرط در تحصيل ثروت و جاه.

ب: توجه بيشتر به امور آخرت.

ج: مخالفت كمتر با وظايف شرعى (واجبات و محرمات) و

[١] - سوره آل عمران/ آيه ١٤- ١٥، سوره انعام/ آيه ٣٢، سوره يونس/ آيه ٢٤- ٥٨، سوره شورى/ آيه ٣٦، سوره حديد/ آيه ٢٠، سوره منافقون/ آيه ٩

[٢] - بلى مطالعه مجموع زندگانى ائمه( ع) بجز حضرت امير( ع) مطالعه كننده را به اين نتيجه مى‌رساند كه امامان ما به سد رمق و اندازه و ضرورت مقيد نبوده‌اند و نمى‌شود كه زهد را از آنان سلب كرد بنابراين اگر نصى يابيده شود كه ظاهرش الحاق قسم دوم بقسم سوم باشد بايد تاويلش نمود و نيز محتاج به تأكيد نيست كه مقدار حاجت بحسب اختلاف زمانها و مكانها در حال نوسان و اختلاف است.