انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٥١ - گوش شنوا
«لِنَجْعَلَها لَكُمْ تَذْكِرَةً وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ»
مىفرمايد: اين داستانهاى كه از فرعون، عاد، ثمود و همچنين از پيغمبران، مانند حضرت موسى، شعيب، هود و صالح عليهم السلام براى شما نقل كرديم كه آنان آمدند قوم خود را موعظه و نصيحت نمودند؛ ولى قوم آنها قبول نكردند تا سرانجام همه به هلاكت رسيدند. تمام اينها را براى شما پند و عبرت قرار داديم؛ تا شما به سرنوشت آنان گرفتار نشويد.
«وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ»
گوش هاى شنونده بايد اينها را بشنوند. آيات قرآن قصه و داستان نيست، موضوعات سرگرم كننده نيست؛ بلكه پند و اندرز است. من نمىخواهم براى شما قصه بخوانم، آنچه را كه قرآن مىفرمايد: براى شما بيان مىكنم و همه آنها واقعيتهاى تلخ زندگانى بشر است. سرنوشت بشر گذشته، با سرنوشت بشر امروز يكسان است و هيچ فرقى بين آنها وجود ندارد. وقتى انسان از معرفت خدا دور گرديد و از دستورات او سرپيچى كرد، از سنن و فطرت خود فاصله مىگيرد و به فساد اخلاقى گرفتار مىشود؛ وقتى چنين شد، سرانجام كار او بهسوى نا بودى كشيده مىشود. غضب پروردگار بر چنين انسانى نازل مىشود؛ همانگونه كه بر اقوام گذشته نازل گرديد. منتهى گاهى اوقات انسان در همين دنياى مادى عذاب مىشود و گاهى هم در آخرت مورد عذاب واقع مىشود. بعض اوقات خدا انسان را هم در دنيا عذاب مىكند و هم در آخرت. در هر دو صورت بستگى به اراده پروردگار دارد كه چگونه و در كجا انسان را عذاب نمايد.
قرآن مجيد مىفرمايد: بعضى از اقوام گذشته از سنن و فطرت خود دور شدند و در هوسهاى حيوانى خود غرق شدند. از منطق و استدلال استفاده نكردند، تا سرانجام به غضب پروردگار گرفتار گرديدند. تمام اينها به ما تذكر مىدهد كه