انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٤٩ - گوش شنوا

نجات براى آن‌ها وجود ندارد. بشر امروزى اگر هم‌چنان به غرور و لجبازى خود ادامه دهد سرانجامى جز هلاكت و نابودى ندارد. طغيان‌گر بايد هلاك شود؛ ممكن است بعضى از انسان‌ها سركش و طغيان‌گر باشند؛ ولى در دنيا به عذاب خدا گرفتار نشوند؛ امّا در قيامت آنان از عذاب او ايمن نيستند و حتماً طعم عذاب را مى‌چشند. عده‌اى از مجرمين سركش، به عذاب دنيا هلاك مى‌شوند و عده ديگر در عذاب آخرت گرفتار مى‌شوند. فرق نمى‌كند چه در دنيا عذاب شوند و چه در آخرت. سنت خدا بر اين جارى است كه مجرم بايد عذاب شود، مگر اين‌كه قبل از مردن در عالم دنيا از گناه خود توبه كند و به‌سوى پروردگار خود برگردد.

حضرت لوط عليه السلام هرچند مردم را به‌سوى خدا دعوت نمودند و هر چند از فحشاء و هم‌جنس‌گرايى آن‌ها را بر حذر داشتند؛ ولى آن مردم لجباز قبول نكردند و به حرف پيغمبرشان اعتماد ننمودند تا سرانجام كار آن‌ها به نابودى كشيده شد. البته انسان‌ها در طول تاريخ چنين بوده اند و تا وقتى با سرنوشت خود بازى مى‌كردند كه عذاب خدا نازل مى‌شد؛ هنگامى كه عذاب پروردگار را مشاهده مى‌كردند، مى‌گفتند ما ايمان آورده‌ايم. براى اين‌كه از عذاب الهى نجات يابند ايمان خود را ظاهر مى‌كردند و الا در حقيقت به خدا ايمان نمى‌آوردند. متأسفانه در شرايط كنونى نيز چنين است. عده‌اى كه به معاد و روز قيامت ايمان ندارند، از طريق مختلف مى‌خواهند مردم را گمراه كنند؛ منتهى به شيوه‌هاى جديد؛ توسط تلويزيون‌ها، راديوها، مجلات و روز نامه‌ها مردم را از دين آسمانى دور مى‌كنند. جوان‌ها را به شيوه‌هاى محتلف منحرف مى‌سازند و آن‌ها را به‌سوى بى‌عفتى سوق مى‌دهند. سرانجام بى‌عفتى، همان مرض ايدز است كه نوعى از انواع عذاب خدا است و تاكنون راه علاج براى آن پيدا نشده است.