انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٩٠ - تبليغ همه گانى

خود را با او درگير كنم. انسان‌ها در واقع با عدم مسئوليت پذيرى بر خودشان ظلم مى‌كنند. شاعر مى‌گويد:

وقتى انسان مى‌بيند كه يك انسان جاهل از جاده منحرف گرديده و در گودال نابودى سقوط مى‌كند، بايد او را رهنمايى كند تا از خطر سقوط نجات يابد؛ انسان جاهل نيز مانند كور است، اگر كسى او را رهنمايى نكند در چاه مى‌افتد، چه‌قدر زشت است كه يك شخص نابينا در مقابل چشم انسان در چاه بيافتد و هيچ توجهى به او صورت نگيرد. انسان‌ها در برابر خطاها و اشتباهات يكديگر مسئوليت دارند و بايد متوجه اشتباهات و خطاهاى هم‌ديگر باشند؛ در صورت لزوم با حسن نيت يكديگر را سفارش به نيكى نموده و از بدى‌ها باز دارند. اميد وارم كه اين مقدمه را فهميده باشيد. آن‌چه را كه تا كنون عرض كردم مربوط به زمان خاص نمى‌شود كه بگوييم مربوط به ايام محرم است و يا مربوط به ماه رمضان؛ زيرا موضوع سفارش و تبليع، جمعه و شنبه نمى‌خواهد، روزهاى مخصوص نمى‌خواهد؛ هر وقت كه انسان ببيند شخصى از مسير حق منحرف شده‌است لازم است كه او را ارشاد كند و از گمراهى نجات دهد.

مى‌خواهم اين حرف را نيز براى شما بگويم كه از نظر روان‌شناسى على‌القاعده، نصيحت براى انسان‌ها تأثير گذار است؛ خصوصاً شب‌ها و روزهاى جمعه كه مردم آن‌ها را مقدس مى‌دانند. در نماز جمعه وقتى مردم شركت مى‌كنند گوش‌هاى شان به‌سوى خطيب‌اند؛ وقتى خطيب جمعه، قبل از نماز براى مردم خطبه مى‌خواند و مردم را به حق سفارش مى‌كند؛ خيلى تأثير گذار است. فرا خواندن مردم به‌سوى حق و دعوت آن‌ها به‌سوى صبر و مقاومت در روز جمعه،