انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٥٢ - گوش شنوا

مواظب خود باشيد و از سر نوشت گذشته‌ها پند و عبرت بگيريد؛ گوش‌هاى شنوا داشته باشيد تا احوال انسان‌هاى گذشته را به مغز خود جمع نموده و از آن‌ها استفاده نماييد.

به نظر شما آن‌چه را كه قرآن براى ما پند وعبرت قرار داده است در زندگانى خود استفاده كنيم بهتر نيست؟ آيا موضوعاتى كه در قرآن ذكر شده است، همه براى خير و سعادت انسان‌ها نيست؟ آيا فحشاء و منكرات، زنا و هم‌جنس‌گرايى، انسان را به مرض ايدز مبتلا نمى‌سازد؟ اگر قرآن ما را به‌سوى خوش‌بختى و سعادت دعوت مى‌كند، چرا به آن عمل نمى‌كنيم؟! آيا پايان مرض مهلك ايدز، مرگ نيست؟ مسلماً پايان آن هلاكت و نابودى است و حتى قبل از نابودى نيز كسى كه به آن مرض مبتلا است در رنج و عذاب گرفتار است و از زندگانى خود لذت نمى‌برد.

چرا انسان‌ها به‌دست خود زندگانى خود را خراب مى‌كنند؟ چرا خود را از غرور و تكبر دور نمى‌كنند؟ حتما روزى خواهد رسيد كه انسان پشيمان‌شود؛ اما در آن‌روز پشيمانى براى او سودى نخواهد داشت. پشيمانى بعد از وقت، مانند شخص ديوانه‌يا بى‌عقل است كه خود را از بالاى ديوار خانه به پايين بيندازد، وقتى وسط راه رسيد پشيمان شود و بگويد خدا يا اشتباه كردم، توبه كردم، ديگر خود را از بالاى ديوار به پايين نمى‌اندازم. اين‌گونه پشيمانى بى‌فايده است ديگر تير از بين انگشتانش خارج شده است و در وسط راه قرار دارد. فاصله ديوار تا زمين اگر سه متر باشد دو متر آن طى شده و راه باز گشت براى او وجود ندارد؛ بايد بر زمين بيافتد يا كشته شود و يا اعضاى بدن او بشكند؛ زيرا جزاى طبيعى عمل او همين است. خود او علل و اسباب را فراهم نموده است، كسى او را نجات نمى‌دهد.