انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٤٨ - عظمت جهادگران

قرآن واقعيت‌هاى عينى خارجى را صحبت مى‌كند. بعضى اوقات انسان يك آيه را مى‌خواند، فكر مى‌كند كه آيه مباركه بعد از جنگ دوم جهانى نازل شده است و يا براى قرن بيست و يكم آمده است؛ براى اين‌كه معنى آن كاملا با وضعيت كنونى بشر مطابقت دارد. آيات قرآن با شرايط و مسائل روز بشر در هر عصر و زمانى كه باشد تطبيق مى‌شود و همين موضوع براى قرآن اعجاز بزرگى است كه ساير كتاب‌ها از چنين اعجازى محروم‌اند. قرآن‌مجيد يك‌هزار و چند صد سال قبل، از جانب خداى حكيم براى پيغمبرنازنين اسلام صلى الله عليه وآله وسلم نازل شده است؛ اما در قرن بيست و يكم، مطالب آن كاملا جديد است. به همين دليل هر انسان عاقل به اين موضوع پى‌مى‌بردد كه قرآن كلام پروردگار قادر و توانا است و از ابتداى نزول تا روز قيامت رهنماى بشريت بوده و خواهد بود و براى زمان و مكان خاصى نازل نشده است.

اين آيات مباركه را اگر در مورد جنگ ذات سلاسل، معنى‌كنيم، مى‌فرمايد: مى‌بينيد، چه انسان‌هايى بودند كه در موقع جنگ جان‌هاى خود را در معرض ايثار گذاشتند؟ خواب را بر خود حرام كردند و حكومت نوپاى اسلامى را از خطر دشمن حفظ نمودند. آن‌ها شب را به چه سرعت راه رفتند و چگونه از تماس سُمّ اسب‌هاى‌شان با سنگ‌ها، آتش بلند مى‌شد؟ چگونه مقررات نظامى را مراعات كردند؟ چگونه با دشمن اتمام حجت نمودند و سپس چگونه بر دشمن حمله كردند و آنان را به‌خاك ذلت كشيدند؟ اگر در مورد حج معنى كنيم مى‌فرمايد: كه چگونه به حج رفتند؟ چگونه به عرفات توقف كردند و در آن‌جا چه‌كار نمودند؟ بعد چطور به مشعر وارد شدند؟ با چه كيفيت خود را به مينا رسانيدند؟ چگونه جمرات را انجام‌