در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٦٧ - چگونگى نزول قرآن

اسامى و نامها تعلق به مطالب مشخص و مفاهيم معين دارند، خواه به لغت فارسى بيان شده باشند يا انگليسى و فرانسوى، قرآن نيز نامى است براى مفاهيم خاص، به لغت عربى باشد يا به زبان و لغت ديگر؛ مانند آيه شريفه: لا يَمَسُّهُ إلَّا المُطَهَّرونَ‌.[١]

مى‌دانيم اين تعبير نمى‌شود مربوط به الفاظ باشد.

و آيه شريفه: ذَلِكَ الْكِتَابُ لَا رَيْبَ فِيهِ هُدًى لِّلْمُتَّقِينَ‌.[٢]

معلوم است هادى و راهنما مفهوم قرآن است، نه الفاظ آن.

و آيه شريفه: إِنَّ هَذَا الْقُرْآنَ يِهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ وَيُبَشِّرُ الْمُؤْمِنِينَ ....[٣] و نيز آيه شريفه: نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ‌* عَلَى قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنذِرِينَ‌.[٤]

برخى گفته‌اند مقصود مفاهيم قرآن است زيرا نزول به قلب، بيشتر با مفاهيم و معانى مناسب است، تا الفاظ، چنانكه ديدن و شنيدن و خواندن با خط و لفظمتناسبند.

گرچه در آيه شريفه ديگر مى‌فرمايد: قُلْ مَن كَانَ عَدُوًّا لِّجِبْرِيلَ فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلَى قَلْبِكَ بِإِذْنِ اللّه‌ ....[٥]

[١]. سوره واقعه، آيه ٧٩.

[٢]. سوره بقره، آيه ٢.

[٣]. سوره اسراء، آيه ٩.

[٤]. سوره شعراء، آيه ١٩٣- ١٩٤.

[٥]. سوره بقره، آيه ٩٧.