در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢٦٢ - ١ طراحى خلقت انسان
مىفرمايد وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَنى آدَمَ[١]؛ «مافرزندان آدم را گرامى داشتيم» و هنگامى كه از آفرينش انسان صحبت مىكند مىفرمايد: فَتَبارَكَ اللهُ أَحسَنُ الخالِقينَ[٢]؛ «در خور تعظيم است خداوند آن بهترين آفرينندگان» و نيز مىفرمايد: الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الأَرْضَ فِرَاشاً وَالسَّمَاء بِنَاء وَأَنزَلَ مِنَ السَّمَاء مَاء فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَرَاتِ رِزْقاً لَّكُمْ ...[٣]؛ «آن خداوندى كه زمين را چون فراشى بگسترد و آسمان را چون بنايى بيافراشت و از آسمان آبى فرستاد و بدان آب براى روزى شما از زمين هرگونه ثمرهاى
برويانيد». و نيز آيات ديگرى كه دلالت بر اين معنا دارند. بنابراين برترى انسان از كل موجودات ديگر يكى از تعليمات قرآن است با بيانهاى گوناگون كه در اين جا ضمن داستان آفرينش انسان اين مطلب را بيان داشته است.
قابل توجه اين كه: خداوند اين برترى انسان را در پيچيدگى خلقت و اعضاء و جوارح او و همچنين در جسم او نمىداند بلكه عبارات: (من طين)، (من صلصال كالفخّار) و (من حماء مسنون) دلالت دارند كه پيكر او چيز مهمى نيست، بلكه با گفتن: فَإِذَا سَوَّيْتُهُ وَنَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِي فَقَعُواْ لَهُ سَاجِدِينَ اين امتياز را در نفس و روح او مىداند و بيان مىكند
[١]. سوره اسراء، آيه ٧٠.
[٢]. سوره مؤمنون، آيه ١٤.
[٣]. سوره بقره، آيه ٢٢.