در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ١٩٧ - ماهيت دين

كلام قرآن‌

خداوند در آيه سوره آل عمران مى‌فرمايد: إنَّ الدّينَ عِنداللهِ الإسلامُ‌ «دين (درست) در نزد خدا سرفرو آوردن در پيشگاه عظمت اوست» و نيز در همان سوره- آيه ٨٥- مى‌فرمايد: وَمَن يَبْتَغِ غَيْرَ الإِسْلَامِ دِينًا فَلَن يُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِي الآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ‌ «هر كس غير از تسليم به خدا كيش ديگرى را پيروى كند از او پذيرفته نخواهد شد، و در روز جزا از زيانكاران خواهد بود».

قرآن در اين دو جمله كوتاه واقعيت دين را به طور روشن بيان مى‌كند و آن تسليم كامل بشر به خداوند است، البته، شخصى كه خود را تسليم خدا كند بايد در مقام پرستش و بندگى از شرك و بت‌پرستى اجتناب ورزد، اعمال خود را با مقررات الهى و موازين خرد تطبيق دهد و اين همان ملت حنيف و آيين پاك ابراهيم است كه در سوره نساء- آيه ١٢٥- به آن اشاره شده: وَمَنْ أَحْسَنُ دِينًا مِّمَّنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لله وَهُوَ مُحْسِنٌ واتَّبَعَ مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا «كيست كه آيين او بهتر باشد از دين كسى كه خود را تسليم حكم خدا كرده و به فرمان او سر فرود آورد و نيكوكار باشد و پيروى آيين ابراهيم كند او كه از باطل توجه به حق كرد و از گمراهى دورى جست».

ابراهيم (ع) يكى از برجسته‌ترين دعوت‌كنندگان به توحيد است، دلى مملو از اطمينان و لبريز از خداشناسى داشت، در راه يكتاپرستى در آغوش آتش سوزان جاى گرفت و از آن نجات يافت و از عهده بزرگ‌ترين و