در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٥٨ - نزول قرآن

مقصود فرود آمدن يا فرود آوردن است، مانند اين دو آيه كريمه:

- نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْامينُ* عَلَى قَلْبِكَ ...[١]؛ روح الامين آن را بر دلت نازل كرد

- فَإِذَا نَزَلَ بِساحَتِهِمْ فَساءَ صَبَاحُ الْمُنْذَرِينَ‌[٢]؛ پس هشدار داده شدگان را آنگاه كه عذاب به خانه آنان فرود آيد چه بد صبحگاهى است.

و گاه ممكن است به معناى دادن يا عطا كردن يا فيض رساندن باشد، مانند:

مَّا نَزَّلَ اللّهُ بِهَا مِن سُلْطَانٍ‌[٣]؛ و خداوند بر [حقانيت‌] آنها برهانى فرو نفرستاد.

وَ نَزَّلْنا عَلَيْكم المَنَّ وَ السَّلْوَى‌[٤]؛ و بر شما گزانگبين و بلدرچين فرو فرستاديم.

وَ إنْ مِنْ شَى‌ء إلَّا عِندنا خزائِنُهُ وَ ما نُنَزِّلُهُ إلَّا بِقَدَر مَعلوم‌[٥]؛ و هيچ چيز نيست مگر آن كه گنجينه‌هاى آن نزد ماست و ما آن را جز به اندازه‌اى معين فرو نمى‌فرستيم.

وَلَوْ بَسَطَ اللَّهُ الرِّزْقَ لِعِبَادِهِ لَبَغَوْا فِي الْأَرْضِ وَلَكِن يُنَزِّلُ بِقَدَرٍ مَّا

[١]. سوره شعراء، آيه ١٩٣- ١٩٤.

[٢]. سوره صافات، آيه ١٧٧.

[٣]. سوره اعراف، آيه ٧١.

[٤]. سوره طه، آيه ٨٠.

[٥]. سوره حجر، آيه ٢١.