در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٥٧ - نزول قرآن

نزول قرآن‌

قرآن مجموعه آيات و سوره‌هايى است كه در طول ٢٣ سال، توسط جبرئيل امين، بر پيامبر اكرم (ص) نازل شده است‌ نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْامينُ* عَلَى قَلْبِكَ ... و به صورت مجموعه كتاب درآمده است.

واژه نزول در لغت به معناى فرود آمدن است و از آن به هبوط،[١] حلول‌[٢] و انحطاط از بالا،[٣] تعبير كرده‌اند، اما اين واژه و مشتقات آن مانند انزال و تنزيل در قرآن مجيد در موضوعات گوناگون به كار رفته است، مانند:

١. نزول حق؛ ٢. نزول سلطان؛ ٣. نزول آب؛ ٤. نزول فرشته؛ ٥. نزول منّ و سلوى؛ ٦. نزول آيه (نشانه حق- معجزه)؛ ٧. نزول كلِّ شى‌ء؛ ٨. نزول مائده؛ ٩. نزول كوهى از تگرگ؛ ١٠. نزول باران؛ ١١. نزول رزق؛ ١٢. نزول تورات؛ ١٣. نزول خير؛ ١٤. نزول ايمنى و خواب؛ ١٥. نزول سكينه و وقار؛ ١٦. نزول قشون؛ ١٧. نزول چهارپايان؛ ١٨. نزول نور؛ ١٩. نزول لباس؛ ٢٠. نزول آهن؛ ٢١. نزول كنز؛ ٢٢. نزول امر؛ ٢٣. نزول بلاء و ....

استعمالات اين واژه در قرآن به يك معنا نيست، در برخى موارد

[١]. مقاييس اللغة، ماده نزل؛ النون و الزاء و اللام:« كلمةٌ صحيحةٌ تدلُّ على هبوطِ شى‌ء و وقوعِهِ؛ و نَزَلَ عن دابته نُزولا و نزل المَطَرُ مِن السماء نُزولًا».

[٢]. ابن منظور، لسان العرب، ماده نزل:« النزول، و هو الحلول».

[٣]. راغب، مفردات، ماده نزل:« النُّزولُ فى الأصلِ هو انحطاطُ من علوّ».