در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٥٤ - كاربرد وحى در قرآن

وحى‌

وحى در لغت داراى معانى زير مى‌باشد: اشاره، كتابت، نوشته، رساله، پيام، سخن پوشيده، اعلام در خفا و هر چه كه به ديگرى به دور از توجه ديگران القاء و تفهيم شود.[١] اين واژه در اصطلاح، امر خارق العاده و از قبيل ادراكات باطنيه و شعورى است كه از حواس ظاهرى پوشيده است.[٢]

كاربرد وحى در قرآن‌

واژه وحى و مشتقات آن در قرآن كريم هفتاد و هشت بار استعمال شده است كه بيشتر در مورد قرآن كريم مى‌باشد:

١) تقدير و تدبير عالم هستى؛

وَأَوْحَى فِي كُلِّ سَمَاء أَمْرَهَا؛[٣] و در هر آسمانى كار [مربوط به‌] آن را وحى فرمود.

٢) تدبير غريزه در حيوان.

خداوند متعال راجع به زنبور عسل مى‌فرمايد: وَأَوْحَى رَبُّكَ إِلَى النَّحْلِ أَنِ اتَّخِذِي مِنَ الْجِبَالِ بُيُوتًا؛[٤] و پروردگار تو به زنبور عسل وحى كرد كه از كوه‌ها و ... خانه‌هايى براى خود درست كند. زنبور عسل به صورت غريزى و با معمارى و هندسه خاص خود لانه و خانه خود را

[١]. راغب اصفهانى، مفردات، ص ٥١٥؛ ابن منظور، لسان العرب، ذيل ماده« وحى».

[٢]. طباطبايى، الميزان، ج ٢، ص ١٥٤.

[٣]. سوره فصلت، آيه ١٢.

[٤]. سوره نحل، آيه ٦٨.