در پرتو وحى - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٣٥٥ - ١ - مالكيت منابع طبيعى

عطا فرمود (به طورى كه) اگر نعمت‌هاى خدا را بشمريد نخواهيد توانست. همانا انسان سخت ستمگر و ناسپاس است.

٥. وَالأَرْضَ مَدَدْنَاهَا وَأَلْقَيْنَا فِيهَا رَوَاسِيَ وَأَنبَتْنَا فِيهَا مِن كُلِّ شَيْ‌ءٍ مَّوْزُونٍ‌* وَجَعَلْنَا لَكُمْ فِيهَا مَعَايِشَ وَمَن لَّسْتُمْ لَهُ بِرَازِقِينَ‌* وَإِن مِّن شَيْ‌ءٍ إِلَّا عِندَنَا خَزَائِنُهُ وَمَا نُنَزِّلُهُ إِلَّا بِقَدَرٍ مَّعْلُومٍ‌* وَأَرْسَلْنَا الرِّيَاحَ لَوَاقِحَ فَأَنزَلْنَا مِنَ السَّمَاء مَاء فَأَسْقَيْنَاكُمُوهُ وَمَا أَنتُمْ لَهُ بِخَازِنِينَ‌* وَإنَّا لَنَحْنُ نُحْيِي وَنُمِيتُ وَنَحْنُ الْوَارِثُونَ‌[١]؛ و زمين را بگسترانديم و در آن كوه‌هاى عظيم برنهاديم و از هر چيز به گونه‌اى حساب شده در آن برويانيديم و در اين زمين لوازم معاش و زندگانى شما را مهيا ساختيم و هم براى آنچه از ساير حيوانات از طيور و دواب و سباع كه شما به آنها روزى نمى‌دهيد قوت و غذا فراهم ساختيم و هيچ چيز در جهان نيست مگر آنكه منبع و خزينه آن پيش ماست و ما آن را به مقدار معين مى‌دهيم و ما بادهاى تلقيح كننده را فرستاديم و هم باران را از آسمان فرود آورديم تا شما را سيراب سازيم و شما نمى‌توانيد آن را حبس كنيد ما زنده مى‌كنيم و مى‌ميرانيم و ما وارث همگان هستيم.

٦. وَالأَنْعَامَ خَلَقَهَا لَكُمْ فِيهَا دِفْ‌ءٌ وَمَنَافِعُ وَمِنْهَا تَأْكُلُونَ‌* وَلَكُمْ فِيهَا جَمَالٌ حِينَ تُرِيحُونَ وَحِينَ تَسْرَحُونَ‌* وَتَحْمِلُ أَثْقَالَكُمْ إِلَى بَلَدٍ لَّمْ تَكُونُواْ بَالِغِيهِ إِلَّا بِشِقِّ الأَنفُسِ إِنَّ رَبَّكُمْ لَرَؤُوفٌ رَّحِيمٌ‌* وَالْخَيْلَ وَالْبِغَالَ وَالْحَمِيرَ لِتَرْكَبُوهَا

[١]. سوره حجر، آيه ١٩- ٢٣.