خلافت- و نخستين و برترينشان- علم است. و اما تحقق و سزاوارى‌اش از جهت عمل، سخن رسول خدا صلى الله عليه و آله است كه فرموده: او [: حضرت داوود] عابدترين كس بر روى زمين بود. و اما تحققش به آنها، يعنى به اسماء از جهت حال، اين بود كه حق تعالى برايش ازدواج نود و نه زن را مقدر فرمود- همانند شمار اسماء حسنى- و اراده آن نفرمود كه به صد پايان بخشد، با اينكه پايان بخش صد اسم «الله» است به اعتبار دلالتش بر ذات و مرتبه.

٧/ ١٧ و اين بدان جهت بود كه در او قوه قابليت هر امرى را كه حضرت [الوهيت‌] بر آن اشتمال دارد مشاهده مى‌كرد زيرا از شأن كاملان اين است كه آن چه حصولش از حق تعالى دشوار بوده و براى هيچ كس ميسر نباشد، آن امر نزد آنان [: كاملان‌] نسبت به كمال قابليتشان، محال و غير ميسر نباشد تا آن كه حق متعال آنان را آگاهى بخشد- آگاهى بخشيدنى مخصوص و بيرون از خواص مواد و وسايط-. در آن حال، پروردگارشان را تصديق نموده و حكم به محال و غير ممكن بودن حصول آن امر مى‌كنند، مانند حال حضرت موسى عليه السلام در طلب مشاهده به صورت مخصوص، و چون از محال و غير ميسر بودن آن آگاهى‌اش داد توبه كرد و ايمان آورد.

٨/ ١٧ و چون امرى كه بدان مظهريت صد [: اسماء حسنى‌] تماميت و كمال مى‌يابد، حصولش ذاتا دشوار و غير ميسر است- از آن جهت كه: إِنَّ الله لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ به [نساء/ ٤٨: خداوند فقط شرك به خود را نمى‌بخشد]- لذا حق سبحان بر اين مطلب آگاهى‌اش داد، يعنى از راه مثالهايى [: مانندها و شبيه‌ها] كه در آنها أدب كامل درخور مرتبه‌اش مراعات شده بود. اين از جهت بزرگداشت مرتبه و آگاهى او بود تا دانسته شود كه خداوند وى را در مرتبه، نخستين كسى قرار داده كه به حق ادبش اقدام نموده و [اولين‌] كسى است كه در آن مقام جايش داده است، چنانكه خداوند با زبان بشارت و نويد- همراه با أدب و شناسانيدن- فرموده است: يا داوُدُ إِنَّا جَعَلْناكَ خَلِيفَةً في الْأَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَ لا تَتَّبِعِ الْهَوى‌ فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيلِ الله إِنَّ الَّذِينَ يَضِلُّونَ عَنْ سَبِيلِ الله لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ بِما نَسُوا يَوْمَ الْحِسابِ‌