ترجمه فکوک (يا کليد اسرار فصوص الحکم قونوي )
(١)
مقدمه مترجم
٩ ص
(٢)
بخش اول
١٣ ص
(٣)
تحقيق در احوال و شخصيت و آثار قونوى
١٣ ص
(٤)
وصية شيخ صدر الدين عند الوفاة
٢٤ ص
(٥)
هو
٢٩ ص
(٦)
وصيت شيخ صدر الدين قونوى هنگام وفات
٢٩ ص
(٧)
آثار و تأليفات شيخ كبير صدر الدين قونوى
٣٢ ص
(٨)
بخش دوم
٤٠ ص
(٩)
تحقيق در افكار و آراء قونوى
٤٠ ص
(١٠)
ملخصى از مقدمات و اصول نور الدين عبد الرحمن جامى
٤٥ ص
(١١)
اصل اول
٤٥ ص
(١٢)
اصل دوم
٤٦ ص
(١٣)
اصل سوم
٤٧ ص
(١٤)
اصل چهارم
٤٨ ص
(١٥)
اصل پنجم
٤٨ ص
(١٦)
اصل ششم
٥١ ص
(١٧)
اصل هفتم
٥٢ ص
(١٨)
اصل هشتم
٥٦ ص
(١٩)
اصل نهم در اشاره به بعضى از مراتب كليه و اصطلاحات طايفه صوفيه
٥٧ ص
(٢٠)
اصل دهم در اسماء حق تعالى
٥٩ ص
(٢١)
اصل يازدهم در عالم مثال
٦٠ ص
(٢٢)
اصل دوازدهم در مراتب كشف و انواع آن
٦٢ ص
(٢٣)
اصل سيزدهم در خلافت حقيقت محمديه
٦٤ ص
(٢٤)
اصل چهاردهم در بازگشت روح و مظاهر او به حق تعالى در قيامت كبرى و معرفت نبوت و رسالت و ولايت
٦٦ ص
(٢٥)
مقدمه مؤلف
٣ ص
(٢٦)
(1) فك
١١ ص
(٢٧)
(2) فك ختم فص شيشى
٢٢ ص
(٢٨)
(3) فك ختم فص نوحى
٢٥ ص
(٢٩)
(4) فك ختم فص ادريسى
٢٧ ص
(٣٠)
(5) فك ختم فص ابراهيمى
٣٠ ص
(٣١)
(6) فك ختم فص اسحاقى
٣٥ ص
(٣٢)
(7) فك ختم فص اسماعيلى
٤٣ ص
(٣٣)
(8) فك ختم فص يعقوبى
٥٧ ص
(٣٤)
(9) فك ختم فص يوسفى
٦٤ ص
(٣٥)
(10) فك ختم فص هودى
٧٩ ص
(٣٦)
(11) فك ختم فص صالحى
٨٤ ص
(٣٧)
(12) فك ختم فص شعيبى
٩٢ ص
(٣٨)
(13) فك ختم فص لوطى
١٠٤ ص
(٣٩)
(14) فك ختم فص عزيرى
١٠٦ ص
(٤٠)
(15) فك ختم فص عيسوى
١١٢ ص
(٤١)
(16) فك ختم فص سليمانى
١٢٠ ص
(٤٢)
(17) فك ختم فص داوودى
١٢٨ ص
(٤٣)
(18) فك ختم فص يونسى
١٣٦ ص
(٤٤)
(19) فك ختم فص ايوبى
١٤٠ ص
(٤٥)
(20) فك ختم فص يحيايى
١٤٥ ص
(٤٦)
(21) فك ختم فص زكريايى
١٤٨ ص
(٤٧)
(22) فك ختم فص الياسى
١٥٠ ص
(٤٨)
(23) فك ختم فص لقمانى
١٥٣ ص
(٤٩)
(24) فك ختم فص هارونى
١٥٦ ص
(٥٠)
(25) فك ختم فص موسوى
١٥٩ ص
(٥١)
(26) فك ختم فص خالدى
١٦٢ ص
(٥٢)
(27) فك ختم فص محمدى
١٦٤ ص
(٥٣)
الحمد لله العلى بذاته = و له تعالى اعظم الأسماء
٩ ص
(٥٤)
و شهادتى ان لا اله لنا و لا = مقصود الا الله ذو الآلاء
٩ ص
(٥٥)
و الله أكبر ان يقدر قدره = اعلى فهو م أكابر العلماء
٩ ص
(٥٦)
لكن أضاء لنا شموس ولاية = نبوية علوية الاضواء
٩ ص
(٥٧)
شمس الولاية نور روح المصطفى = و المرتضى في اول الإبداء
٩ ص
(٥٨)
كالنور في العينين معنى واحد = و تمايز بظهوره للرائى
٩ ص
(٥٩)
حتى يبلغنا الى عرفانه = بهما بنور الحجة البيضاء
٩ ص
(٦٠)
فالشكر لله المضيء بنوره = نور الولاية في دجى الرقباء
٩ ص
(٦١)
هي آية كبرى و أكبر آية = حدثت لدى الإبداع و الإنشاء
٩ ص
(٦٢)
و لقد تجلت في كمال ظهورها = بنبوة و امامة علياء
٩ ص
(٦٣)
في عالم الناسوت قد دلت على = ازلية اللاهوت للكبراء
٩ ص
(٦٤)
هو رحمة للعالمين بنوره = صلوا عليه و آله المجداء
١٠ ص
(٦٥)
سفراء رب العالمين لخلقه = و ائمة السعداء و الحنفاء
١٠ ص
(٦٦)
أسمائه الحسنى التي يدعى بها = أمثاله العليا لدى الكبراء
١٠ ص
(٦٧)
هم آل «يس» الذين بنورهم = سطعت عقول اجلة العقلاء
١٠ ص
(٦٨)
فعليهم الصلوات في الافاق من = رب السموات العلى الزرقاء
١٠ ص
(٦٩)
و هو الوصي لختم الأنبياء محمد = هادى العباد بحجة بيضاء«1»
١٠ ص
(٧٠)
آن نيست ره وصل كه انگاشتهايم = و ان نيست جهان جان كه پنداشتهايم
١٧ ص
(٧١)
آن چشمه كه خضر خورده زو آب حيات = در خانه ماست، ليك انباشتهايم
١٧ ص
(٧٢)
پاى استدلاليان چوبين بود = پاى چوبين سخت بىتمكين بود
١٧ ص
(٧٣)
غير آن قطب زمان ديدهور = كز ثباتش كوه گردد خيره سر
١٧ ص
(٧٤)
از نامه تو ملك جهان يافت دلم = و ز لفظ تو عمر جاودان يافت دلم
١٨ ص
(٧٥)
دلمرده بدم چو نامهات برخواندم = از هر حرفى هزار جان يافت دلم
١٨ ص
(٧٦)
أحلك ان ابث إليك شوقى = لأنك جنة و الشوق نار
١٨ ص
(٧٧)
آن بخت كو كه از در تو باز بگذرم = و آن دولت از كجا كه تو باز آيى از درم
١٩ ص
(٧٨)
سر رشته به دست توست و من دست آموز = چون سوى خودم كشى به سر باز آيم
٢٠ ص
(٧٩)
جز كه من ز فراق (كذا) تو در سر آمدهام = گرم تو دست نگيرى كجا توان برخاست
٢٠ ص
(٨٠)
شود ميسر و گويى در اين جهان بينم = كه باز با تو دمى شادمانه بنشينم
٢٠ ص
(٨١)
به گوش دل سخن دلگشاى تو شنوم = به چشم جان رخ راحت فزاى تو بينم
٢٠ ص
(٨٢)
اگر چه در خور تو نيستم قبولم كن = كه گر بدم و اگر نيك چون كنم، اينم
٢٠ ص
(٨٣)
به سوى من گذرى كن كه نيك مشتاقم = به حال من نظرى كن كه سخت مسكينم
٢٠ ص
(٨٤)
ز بود من اثرى در جهان نبود اگر = اميد ز وصل ندادى هميشه تسكينم
٢٠ ص
(٨٥)
بدان خوشم كه مرا جان به لب رسيد آرى = از آن سبب كه لب تست جان شيرينم
٢٠ ص
(٨٦)
گيرم كه نيايى و نپرسى حالم = در خواب خيال خويش بارى بفرست
٢٠ ص
(٨٧)
كنا حروفا عاليات لم نقل = متعلقات في ذرى اعلى القلل
١٣ ص
(٨٨)
انا أنت فيه و نحن أنت و أنت هو = و الكل في هو هو فسل عمن وصل
١٣ ص
(٨٩)
و انى و ان كنت بن ادم صورة = فلي فيه معنى شاهد بابوتى
١٦ ص
(٩٠)
گفتا به صورت ار چه ز اولاد آدمم = از روى مرتبت به همه حال برترم
١٦ ص
(٩١)
چو آدم را فرستاديم بيرون = جمال خويش بر صحرا نهاديم
١٧ ص
(٩٢)
و قد كان عند العارفين لظاهر = الوجود اعتبارات بنور البصيرة
٤٠ ص
(٩٣)
له كان ايضا كثرة نسبية = و وحدته ذاتية بالضرورة
٤٠ ص
(٩٤)
فوحدته كانت شئونات ذاته = و اصل الحروف العاليات العظيمة
٤٠ ص
(٩٥)
و ان شئون الذات عند اعتبارنا = حقائق انوار الصفات الحميدة
٤٠ ص
(٩٦)
بغير امتياز إذ حقيقة ذاته = هو الأحد القدوس عن كل كثرة
٤٠ ص
(٩٧)
فنور رسول الله اول صادر = تجلى و مجلى ذاته الاحدية
٤٠ ص
(٩٨)
و كان تجلى الذات للذات مجملا = بغير تفاصيل الصفات الحميدة
٤٠ ص
(٩٩)
و منه عقول الأنبياء تشعشعت = و أرواح كل الأنبياء تجلت
٤٠ ص
(١٠٠)
و من نوره العرش المجيد و كلما = يكون من الأكوان في كل نشأة
٤٠ ص
(١٠١)
لقد كان مصداق الوجود و نوره = شهودا و علما في صرافة وحدة
٦٧ ص
(١٠٢)
كما ان مصداق الشهود و نوره = وجودا و علما في صرافة وحدة
٦٧ ص
(١٠٣)
گر چه در زلف توست جاى دلم = در ميان دل حزين منى
١٠١ ص
(١٠٤)
تا بدانى كه از لطافت حسن = هم تو در بند زلف خويشتنى
١٠١ ص
 
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص

ترجمه فکوک (يا کليد اسرار فصوص الحکم قونوي ) - صدرالدین قونیوی، محمد بن اسحاق - الصفحة ١٣٢ - (١٧) فك ختم فص داوودى

[ص/ ٢٦: اى داوود! ما تو را در اين سرزمين خليفه كرده‌ايم، ميان مردم بحق داورى كن و پيرو هوس مشو كه از راه خدا بگرداندت. كسانى كه از راه خدا بگردند به سزاى آن كه روز حساب را فراموش كرده‌اند عذابى شديد دارند].

٩/ ١٧ زبان أدب در اين آيه إِنَّ الَّذِينَ يَضِلُّونَ عَنْ سَبِيلِ الله [كسانى كه از راه خدا بگردند] است، وگر نه قاعده و مقتضى روبرو سخن گفتن اين بود كه مى‌فرمود: تو اگر از

راه خدا بگردى عذاب شديدى خواهى داشت. لذا از مقام خطاب مواجهه و روبرو سخن گفتن به مغايبه و غير حاضر- آن هم از روى كنايه نه تصريح- بازگشت. حال آن چه را كه برايت بيان داشتم فراگير تا برترى خلافت حضرت داوود عليه السلام را بر خلافت حضرت آدم عليه السلام- بدان صورت كه پيش از اين آگاهيت دادم- و همين طور به سبب حكم ميان مردم، بدانى زيرا در خلافت حضرت آدم تصريح به حكم وجود ندارد، چون هنگامى كه خلافت به او داده شد، آن جا كسى نبود كه بر او حكم كند. و اما جن: از آنان جز ابليسى كه سر از سجده وى در آغاز پيچيده بود و او و همسرش را لغزانده و بار دوم به فريبى سقوطشان داد، نبود- برعكس داوود و سليمان عليهما السلام- زيرا حكم آن دو در جن و انس و غير آنان از موجودات ديگر جارى بود لذا جن و انس در تحت حكم آن دو بودند، يعنى بين: بَنَّاءٍ وَ غَوَّاصٍ وَ آخَرِينَ مُقَرَّنِينَ في الْأَصْفادِ [ص/ ٣٧: شياطين بنا و غواص را و ديگران را كه به زنجيرها بسته بودند] و بين دو امر فرق بزرگى هست.

١٠/ ١٧ و آن چه كه تأييد مطالبى را كه بيان داشتم- از برترى خلافت حضرت داوود و سليمان عليهما السلام بر خلافت حضرت آدم عليه السلام و برترى مرتبه آن دو را در علم و رسيدن به مقصود- مى‌كند خبر صحيحى است كه [از رسول خدا صلى الله عليه و آله‌] رسيده كه: خداوند او [: داوود] را بين علم و